Από προτεραιότητα έγινε… τελευταία επιλογή
Πως εξηγούν το φαινόμενο απόστρατοι και εν ενεργεία στρατιωτικά στελέχη της Ξάνθης
Την «πλάτη» στις Στρατιωτικές Σχολές «γυρίζουν» τα τελευταία δυο χρόνια οι νέοι, καθώς οι σχολές αυτές δεν επιλέγονται στον ίδιο βαθμό από υποψηφίους των πανελλαδικών εξετάσεων.
Τι φταίει όμως; Τι έχει αλλάξει από τη στιγμή που η πλειοψηφία των νέων επιζητούσαν μια θέση στις Ένοπλες Δυνάμεις, που θα τους εξασφάλιζε και την μονιμότητα συν τοις άλλοις;
Την άποψή τους για όλα τα παραπάνω εκφράζουν μέσα από την «Θ», ο πρόεδρος της Ένωσης Αποστράτων Αξιωματικών Στρατού Ξάνθης, Υπτγος ε.α Ιωάννης Κουτσαιμάνης και ο εν ενεργεία Αξιωματικός και πρώην Πρόεδρος της Ένωσης Στρατιωτικών Ξάνθης κος Βάιος Τσαπρούνης.
ΤΟΤΕ ΕΜΠΑΙΝΑΝ ΛΟΓΩ ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΙΚΗΣ ΑΠΟΚΑΤΑΣΤΑΣΗΣ, ΑΛΛΑ… ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΜΟΝΟ ΑΥΤΟ Ο ΣΤΡΑΤΟΣ
Πιο αναλυτικά, ο κος Κουτσαϊμάνης, επισήμανε στην «Θ» τα εξής:
«Τα τελευταία χρόνια, υπήρξε μια εποχή που υπήρχε πρόβλημα της επαγγελματικής αποκατάστασης των νέων και τους ωθούσα να στραφούν προς τις Στρατιωτικές Σχολές, αν και δεν ήταν το ζητούμενό τους. Οι κύριες παραγωγικές σχολές των Ενόπλων Δυνάμεων, δεν είναι μόνο «επαγγελματική αποκατάσταση», αλλά και ιδανικά. Πρέπει δηλαδή να είναι κάποιος βέβαιος ότι αυτό το επάγγελμα που διάλεξε δεν είναι μόνον επάγγελμα, αλλά κάτι που πρέπει να το πιστεύεις και να το αγαπάς. Είναι αγάπη στην πατρίδα και όχι μόνο. Δεν είναι απλά βιοποριστικό. Τα παιδιά που μέσω των πανελληνίων εξετάσεων περνούσαν στις Στρατιωτικές Σχολές (που ήταν και το επίπεδο ανεβασμένο) μπορούσαν να σταδιοδρομήσουν οπουδήποτε αλλού και να πάρουν περισσότερα χρήματα από ο,τι στον Στρατό. Ο Στρατός δεν σου δίνει την ευκαιρία να αποκτήσεις πλούτη. Κανείς δεν βγήκε πλούσιος. Είναι πρωτίστως η αγάπη προς την πατρίδα. Δεν μιλάμε μόνο για τον Στρατό Ξηράς, αλλά και για την Σχολή Ικάρων, όπου ο κίνδυνος των πιλότων είτε εν καιρώ ειρήνης είτε εν καιρώ πολέμου είναι καθημερινός. Αν δεν το αγαπάς αυτό το πράγμα, δεν πας να το κάνεις. Και κατά την γνώμη μου, κακώς που οι στρατιωτικές σχολές μπήκαν στο πλαίσιο των πανελληνίων εξετάσεων. Έπρεπε να είναι ξεχωριστές εξετάσεις και να πηγαίνουν συνειδητοποιημένα οι νέοι που θέλουν να σταδιοδρομήσουν στον Στρατό. Όχι «επειδή έπιασα κάποια μόρια» και «δεν βαριέσαι». Άλλοτε οι σχολές αυτές είχαν προτίμηση λόγω μονιμότητας, λόγω της οικονομικής κρίσης και μιας αβεβαιότητας που υπήρχε στον επαγγελματικό προσανατολισμό. Ο Στρατός όμως δεν είναι μόνο επαγγελματική αποκατάσταση. Με πολύ λιγότερο κόπο, μπορούν να τα καταφέρουν πολύ καλά στον ιδιωτικό τομέα οι νέοι. Στην εποχή την δική μου, πριν 50 χρόνια, υπήρχε και πάλι αυτό το δίλημμα. Δεν είναι καινούριο. Είναι παροδικό. Σήμερα, κατά κάποιο τρόπο, ένας νέος έχει περισσότερες ευκαιρίες εκτός Στρατού, ώστε να βρει μια καλή επαγγελματική αποκατάσταση, με πολύ περισσότερα χρήματα και με πολύ λιγότερη δυσκολία. Οι δυσκολίες του στρατιωτικού επαγγέλματος, δεν είναι μόνον η πειθαρχία. Είναι ότι αν αύριο κάνεις οικογένεια, θα έχεις και τα παιδιά σου και την σύζυγό σου και πρέπει να μετακινείσαι από την μια πόλη στην άλλη, πρέπει τα παιδιά να αλλάζουν σχολεία, πρέπει να αλλάζεις σπίτια, έχεις έξοδα κ.ο.κ. Είναι δύσκολο αυτό. Ας μην το βλέπουμε εύκολο και «επειδή έχει ένα μισθό κάποιος, είναι εντάξει». Αν κάποιος δεν είναι εντελώς συνειδητοποιημένος, είναι πολύ δύσκολο να προτιμήσει τον Στρατό μόνο και μόνο επειδή προσφέρει μια μονιμότητα».
ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΔΟΘΟΥΝ ΤΑ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΟΚΟΙΝΩΝΙΚΑ ΚΙΝΗΤΡΑ
Στο ερώτημα της «Θ» αναφορικά με το αν η αποστροφή των νέων από τον Στρατό, θα οδηγήσει μελλοντικά και σε πρόβλημα στελεχιακού δυναμικού στις Ένοπλες Δυνάμεις, ο ίδιος απαντά ως εξής:
«Προσωπικά δεν το πιστεύω αυτό. Θεωρώ ότι είναι μια πρόσκαιρη κατάσταση. Φυσικά θα πρέπει να δοθούν – και καλώς δόθηκαν – κάποια κίνητρα στους μαθητές των παραγωγικών σχολών, τα οποία όμως πρέπει να επεκταθούν και αργότερα, κατά την γνώμη μου. Όχι δηλαδή μόνο όσο είσαι μαθητής, αλλά και όταν βγεις στον στρατιωτικό σου βίο, να υπάρχουν κάποια κίνητρα, διότι όπως και να το κάνουμε είναι ένα δύσκολο επάγγελμα. Επίσης, το θέμα δεν είναι μόνο να πας, αλλά να μείνεις, γνωρίζοντας εκ των προτέρων ότι η ζωή σου δεν θα είναι «σπαρμένη με λουλούδια». Θεωρώ ότι είναι ένα πρόβλημα των καιρών, αλλά δεν θα φθάσουμε στο σημείο να μην έχουμε στελέχη στις Ένοπλες Δυνάμεις. Αυτό φυσικά έγκειται και στην εκάστοτε κυβέρνηση, καθώς πρέπει να δώσει περαιτέρω οικονομικοκοινωνικά κίνητρα, όπως περισσότερα ΣΟΑ (Στρατιωτικά Οικήματα Αξιωματικών), ένα επιπλέον επίδομα για αυτούς που είναι σε κάποια μακρινή και δύσκολη φρουρά, κάποια bonus για την οικογένειά του και τα παιδιά του κ.ο.κ. Σήμερα δεν μιλάμε μόνο για ιδανικά όπως το «εγώ αγαπώ την πατρίδα και τον Στρατό» αλλά και για το ότι «έχω και μια οικογένεια από πίσω και το παιδί μου πρέπει να πάει σχολείο». Αλλά στα Ρύζια, για παράδειγμα, δεν έχει σχολείο. Υπάρχουν λοιπόν ορισμένα πράγματα τα οποία πρέπει να συζητήσουμε, με καλή πρόθεση και να προσπαθήσουμε ώστε να δοθούν κίνητρα, όχι μόνο για τους Στρατιωτικούς, αλλά για όλους τους δημοσίους υπαλλήλους (βλ. εκπαιδευτικούς και ιατρούς σε ακριτικά νησιά, που δεν έχουν σπίτι να μείνουν)».
ΠΟΛΥ ΔΥΣΚΟΛΟ ΚΑΙ ΑΠΑΙΤΗΤΙΚΟ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝ ΜΕ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΟΥΣ ΚΙΝΔΥΝΟΥΣ ΚΑΙ… ΕΚΤΟΣ ΣΥΝΟΡΩΝ
Από την πλευρά του ο κος Τσαπρούνης, υπογράμμισε μεταξύ άλλων ότι: «Μία είναι η βάση και δυο τα πλαίσια. Το ένα είναι των παραγωγικών Στρατιωτικών Σχολών και το άλλο στους διαγωνισμούς. Έχουμε καιρό να δούμε διαγωνισμό με ΕΠ.ΟΠ. Ο τελευταίος που είχαμε είχε πολύ περιορισμένες θέσεις παντού. Κυρίως ήθελαν να ενισχύσουν το Ναυτικό, για τους λόγους που βλέπουμε με όλες αυτές τις αποστολές εκτός των συνόρων μας. Ακόμη και στους διαγωνισμούς βλέπουμε ότι δεν υπάρχει η ζήτηση που υπήρχε παλαιότερα. Σίγουρα οι λόγοι είναι οικονομικοί, αλλά από εκεί και πέρα τα παιδιά βλέπουν ότι πρόκειται να μπουν σε ένα πολύ δύσκολο και απαιτητικό περιβάλλον, το οποίο εκτός από το ότι δεν θα έχει τις αντίστοιχες οικονομικές αποζημιώσεις, εκτίθεται πλέον και σε μεγαλύτερους κινδύνους».
ΜΙΣΘΟΛΟΓΙΚΟ ΚΑΙ ΒΑΘΜΟΛΟΓΙΚΟ, ΣΤΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ
Τέλος, ο ίδιος αναφέρθηκε τόσο στα οικονομικά, όσο και στα θεσμικά θέματα που προκύπτουν στο στρατιωτικό προσωπικό, λέγοντας ότι:
«Όσον αφορά στις Στρατιωτικές Σχολές, είδαμε ότι δεν τις προτιμούν πλέον οι νέοι. Το Υπουργείο ξεκίνησε μια καμπάνια για να προσελκύσει τους νέους με διάφορες μεθόδους, έχει κάνει κάποιου τύπου δημοσκοπήσεις εντός των Λυκείων για να δουν που είναι το πρόβλημα, αλλά το πρόβλημα είναι εμφανέστατο. Το πρώτο είναι ότι από τις παραγωγικές Σχολές Υπαξιωματικών, αν και επιτυγχάνεις την είσοδό σου με υψηλή βαθμολογία, μέσω πανελλαδικών, το πτυχίο που σου δίνουν δεν έχει καμία ανταπόκριση όχι μόνο στην αγορά εργασίας, αλλά και στην κοινωνία έξω, διότι δεν είναι ισότιμο ούτε των ΑΤΕΙ ούτε των ΑΕΙ. Επίσης υπάρχει και το βαθμολογικό. Βλέπουμε ότι δεν υπάρχει ουσιαστική πρόοδος στην προτίμηση των νέων να δηλώνουν Στρατιωτικές Σχολές, πλην της Αεροπορίας. Βλέπουμε μια άνοδο της Σχολής Μονίμων Υπαξιωματικών Αεροπορίας και όλες οι άλλες καταγράφουν στασιμότητα, που σημαίνει ότι παρόλη την καμπάνια, εξακολουθεί να υπάρχει το πρόβλημα. Αυτό συμβαίνει γιατί τα παιδιά βλέπουν ότι αν μπουν σε αυτή την σχολή, όπου υπάρχει μια τεχνολογία αναφορικά με την αεροναυπηγική, μπορούν με μια παράλληλη φοίτηση σε ένα Πανεπιστήμιο, να πάρουν την εμπειρία από την Αεροπορία, να φύγουν από το στράτευμα και αν αναζητήσουν το μέλλον τους σε μια άλλη, ιδιωτική εταιρεία. Ο ίδιος ο Υπουργός έχει πει ότι πρόκειται να αναθέσουν την συντήρηση όλου του σύγχρονου αεροπορικού υλικού, σε ιδιωτικές εταιρείες. Άρα, γιατί κάποιος να αναζητήσει μια καριέρα μέσα στο στράτευμα, όταν θα μπορεί με τα κατάλληλα εφόδια, να την βρει στον ιδιωτικό τομέα και ενδεχομένως με περισσότερα χρήματα; Θεωρώ λοιπόν ότι όλη η ουσία είναι το βαθμολογικό, το μισθολογικό και αυτό που απομένει είναι οι Σχολές Αξιωματικών όπου όντως υπάρχει μια αναβάθμιση και με το πρόγραμμα σπουδών τους. εκει σαφώς βλέπουμε ένα μεγαλύτερο ενδιαφέρον των νέων σε σχέση με το «χάλι» που είχαμε τώρα… Σε λίγο καιρό, μέσα από την απαξίωση, θα έχουμε το κλείσιμο των Στρατιωτικών Σχολών των Υπαξιωματικών…».
ΜΑΛΑΜΑΤΕΝΙΑ ΑΛΑΤΖΑ
