Με το… «ενάμιση» πόδι εκτός παράταξης!
Προφανώς και είναι ειλημμένη η απόφαση του Πασχάλη Λύρατζη να την «κάνει» με ελαφρά πηδηματάκια από το συνδυασμό των ΜΠΡΟΣΤΑ… Διαβάζοντας πρόσφατες δηλώσεις του, αλλά και παρατηρώντας την εν γένει στάση του μέσα και έξω από το Δημοτικό Συμβούλιο, καταλαβαίνει κανείς ότι είναι με το «ενάμιση» πόδι έξω και με το μισό μέσα στην παράταξη! Από την άλλη πλευρά φαίνεται ότι ο Σάββας Μελισσόπουλος δεν είναι και τόσο ανήσυχος για ένα τέτοιο ενδεχόμενο, ενώ δεν είναι λίγες οι περιπτώσεις που ακόμη και μέσα στις συνεδριάσεις οι δύο συνεργάτες (υποτίθεται) έχουν διαφοροποιηθεί ανοιχτά σε θέματα της ημερήσιας διάταξης και όχι μόνο. Ακόμη κι αν αποφασίζει να κάνει την «έξοδο» ο Πασχάλης, με βάση τα νέα δεδομένα, δεν μπορεί να ενταχθεί σε άλλον συνδυασμό και άρα θα παραμείνει ανεξάρτητος. Τελικά η περίφημη συμμαχία των τεσσάρων μετά την αποχώρηση και «μεταπήδηση» εν συνεχεία του Παπαχρόνη και τη μη εκλογή του Χατζηθεοδώρου, βλέπουμε ότι επανέρχεται στα ίδια, δηλαδή στον εξής έναν επικεφαλής που συνεχίζει να τραβάει τον «αραμπά», έχοντας να αντιμετωπίσει συν τοις άλλοις και την εσωτερική «αντιπολίτευση» από τον Λύρατζη!
Το Υπουργείο όμως συνεχίζει να «επιφυλάσσεται»…
Διάβασα και εγώ την ανάρτηση του Σπύρου Τσιλιγγίρη για την εξέλιξη στο θέμα της Σχολής Αστυνομικών Δοκίμων Ξάνθης, σε ότι αφορά τις εργασίες στις εγκαταστάσεις που θα επιτρέπουν τη διαμονή σε αυτές, επιπλέον 80 αστυνομικών δοκίμων. Σαφώς και υπάρχει μια θετική εξέλιξη, πλην όμως δεν υπάρχει μία επίσημη απάντηση (πόσο μάλλον δέσμευση) από την ηγεσία του Υπουργείου, ότι η Σχολή θα συνεχίσει να λειτουργεί τα επόμενα χρόνια με τρεις τάξεις, που είναι και το ζητούμενο! Ας μην ξεχνάμε ότι φέτος δεν πρόκειται να εισαχθούν (για δεύτερη χρονιά) σπουδαστές, οπότε του χρόνου θα παραμείνει άδεια εκ των πραγμάτων, χωρίς θα γνωρίζουμε αν θα ξαναδεχθεί πρωτοετείς. Οι 80 επιπλέον κλίνες δεν διασφαλίζουν και τη λειτουργία δεύτερης χρονιάς, γιατί ως γνωστόν χρειάζονται τουλάχιστον 300 κλίνες… Άρα λοιπόν μπορούμε να πούμε ότι υπάρχει μια καλή εξέλιξη, αλλά δεν υπάρχει καμία διασφάλιση ότι η Σχολή θα συνεχίσει να λειτουργεί κανονικά, κρίνοντας και από τις πρόσφατες απαντήσεις του Υπουργείου σε αντίστοιχες κοινοβουλευτικές ερωτήσεις βουλευτών της Ξάνθης. Εκεί είναι όλο το ζουμί της ιστορίας…
Για να μην μένουν πίσω… «βομβαρδισμένοι» δρόμοι!
Ένα θέμα που τακτικά θίγω μέσα από τη στήλη, συζητήθηκε στο προχθεσινό Δημοτικό Συμβούλιο Ξάνθης, αναφορικά με την «ασυδοσία» των εταιριών που αναλαμβάνουν την εξάπλωση δικτύων μέσα στην πόλη, είτε αυτές είναι εταιρείες τηλεπικοινωνίας, είτε είναι για το φυσικό αέριο κλπ… Ο νόμος δεν δίνει το δικαίωμα στους Δήμους να επιβάλλουν πρόστιμα σε εκείνους που αφήνουν πίσω τους «συντρίμμια», εννοώντας στη μη τακτοποίηση του οδοστρώματος μετά την ολοκλήρωση των εργασιών. Οι Δήμοι όμως διατηρούν το δικαίωμα να παρέμβουν οι ίδιοι με δικά τους συνεργεία, να επαναφέρουν τους δρόμους στην πρότερη κατάσταση και να χρεώσουν τον εργολάβο ή την εντολοδότρια εταιρεία με τα έξοδα, όπως συμβαίνει και σε άλλες περιπτώσεις. Άρα λοιπόν, όπως και να έχει το πράγμα, όταν υπάρχουν κακοτεχνίες στην αποκατάσταση του οδοστρώματος μετά από τέτοιου είδους εργασίες, ο Δήμος θα συνεχίσει να έχει το πάνω χέρι. Εκείνο που θα ήθελα να σημειώσω επιπροσθέτως είναι ότι όταν γίνεται η αποκατάσταση από τις ίδιες τις εταιρείες και τους εργολάβους τους, θα πρέπει να υπάρχει άνθρωπος της Τ.Υ του Δήμου για να ελέγχει τη σωστή διεκπεραίωση και όχι να μένουν πίσω «βουναλάκια» και λακκούβες από κακής ποιότητος άσφαλτο…
Για να αποδείξεις απλά ότι… είσαι εσύ!
Επιτρέψτε μου να μεταφέρω μία προσωπική μου εμπειρία, που είχα τη δεκαετία του 1980 ως τραπεζικός υπάλληλος στην Τράπεζα Πίστεως (τότε) νυν Alpha Bank… Θεωρούμασταν μάλιστα και τα «ρετιρέ» των υπαλλήλων, γιατί ήμασταν καλύτερα αμειβόμενοι και γενικότερα είχαμε μια καλύτερη αντιμετώπιση από τους συναλλασσόμενους σε σχέση με άλλες ιδιωτικές ή δημόσιες υπηρεσίες. Οι λόγοι που παραιτήθηκα μετά από δώδεκα χρόνια υπηρεσίας ήταν καθαρά ο «έρωτας» που προέκυψε για τη δημοσιογραφία, την τηλεόραση, το ραδιόφωνο και την εφημερίδα. Αλλά αυτό λιγότερο αφορά… Έρχομαι στο προκείμενο λοιπόν και αποτολμώντας μία σύγκριση εκείνης της εποχής με τη σημερινή, βλέπω (τότε) ευδιάθετους υπαλλήλους στα γκισέ και στα γραφεία (ανάλογα με το τμήμα) να υποδέχονται και να μιλούν στον «ενικό» στους πελάτες, οι οποίοι μπορεί να περίμεναν 5-10 λεπτά στην ουρά, αλλά αισθανόταν ότι έκαναν μία επίσκεψη σε ένα φίλο βρε αδελφέ, καθόσον υπήρχε η διαπροσωπική σχέση και το κυριότερο, ανά πάσα στιγμή όποιος ήθελε να συναλλαχθεί με την τράπεζα (και με κάθε υπηρεσία), άνοιγε την πόρτα και έμπαινε μέσα… Σήμερα που υποτίθεται η εποχή εκσυγχρονίστηκε και τα πράγματα προχώρησαν, θα πρέπει να κλείσεις ηλεκτρονικά ραντεβού, να πας «απρόσωπα» και για την «ταυτοπροσωπία» να σου ζητήσουν ένα κάρο δικαιολογητικά. Σε «άλλες εποχές» αρκούσε μια ερώτηση σε κάποιον συνάδελφο αν γνωρίζει τον συναλλασσόμενο και γινόταν η δουλειά του. Τι θέλω να πω με όλα αυτά; Μπορεί τεχνολογικά να πάμε μπροστά, αλλά σε ότι αφορά τις διαπροσωπικές σχέσεις, πάμε με άλματα προς τα πίσω, δυστυχώς…
