Ένας- ένας στο «μαντρί» του Αλέξη…
Όλοι ήταν του «τραβάτε με κι ας κλαίω»! Ο λόγος για κοινοβουλευτικούς και μη, πρώην στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ, που εγκατέλειψαν τα «πάτρια εδάφη» και λοξοδρόμησαν είτε προς τη Νέα Αριστερά, είτε προς Κασσελάκη μεριά, είτε οπουδήποτε αλλού… Από τις πρώτες κιόλας συζητήσεις, περί ενδεχόμενης επιστροφής του Αλέξη Τσίπρα στην πολιτική σκηνή, απευθυνθήκαμε στους περισσότερους από αυτούς με την πάγια ερώτηση, αν δηλαδή θα επανέκαμπταν στο πλευρό του πρώην αρχηγού τους σε περίπτωση που επέστρεφε με ένα νέο πολιτικό σχηματισμό (όπερ και εγένετο). Όλοι – μας όλοι- ανεξαιρέτως έλεγαν τότε πως βασική προϋπόθεση για κάτι τέτοιο ήταν οι προδιαγραφές με τις οποίες θα επέστρεφε ο Αλέξης, ποιους δηλαδή θα είχε συνεργάτες, ποιες θα ήταν οι «προγραμματικές» του, ποιες θα ήταν οι συγκλίνουσες, οι αποκλίνουσες κλπ. Μόλις έσκασε μύτη όμως το παλικάρι από τα παλιά, με το καλημέρα (έστω καλησπέρα), ένας-ένας όλοι αυτοί οι «δύσκολοι» δεν βρέθηκαν απλά στο πλάι του Αλέξη, αλλά στην πρώτη γραμμή και στα νέα οχυρά που έστησε, γιατί γνώριζαν εκ των προτέρων πως σε διαφορετική περίπτωση, θα έμεναν στα «αζήτητα»!
Σωστή η Βάσω…
Σωστή η κίνηση της Βάσως Παυλακάκη να επισκεφτεί τον Μητροπολίτη μας και να συζητήσει μαζί του θέματα κοινού ενδιαφέροντος. Και όχι γιατί μια τέτοια συζήτηση θα μπορούσε να λύσει προβλήματα, αλλά και μόνο ως χειρονομία, να απευθυνθεί δηλαδή στον πνευματικό μας πατέρα, έστω για να πάρει μόνο την άποψη και την ευλογία του, δείχνει και το προσωπικό στίγμα του ανθρώπου, τον σεβασμό και την ευλάβειά του στον Ιεράρχη και σε αυτό που εκπροσωπεί… Την εκκλησία και την Ορθόδοξη πίστη μας! Δεν αποτολμώ βέβαια να κάνω κάποια σύγκριση με την προκάτοχό της, η οποία εκτός όλων των άλλων, δεν είχε καμία σχέση με την εκκλησία… Θα έλεγα το αντίθετο, αλλά ωστόσο αυτό είναι κάτι που αφορούσε την ίδια ως πρόσωπο και μόνον ως πρόσωπο… Ως θεσμός όμως, ως Αντιπεριφερειάρχης Ξάνθης, είχε ΥΠΟΧΡΕΩΣΗ να τιμά με την παρουσία της τις θρησκευτικές τελετές και όχι μόνο τις δοξολογίες σε παρελάσεις κλπ, αλλά τις σημαντικότερες λατρευτικές εκδηλώσεις που λαμβάνουν χώρα κατά την διάρκεια του χρόνου. Και για να μην αδικώ μόνο την κα Μπρίκα, την ιερή αυτή υποχρέωση, την έχουν ΑΠΑΝΤΕΣ οι Χριστιανοί αιρετοί μας και όχι μόνο ο/η Αντιπεριφερειάρχης ή ο Δήμαρχος ή ο βουλευτής. Λέμε τώρα…
Όπως στο… Κάιρο πριν 40 χρόνια!
Φταίει το σύστημα εκπαίδευσης, φταίει η οικογένεια, φταίει η «κουλτούρα» μας, φταίει το… DNA μας ή μήπως φταίει η… στραβομάρα μας; Αναφέρομαι στην έλλειψη παιδείας επί βασικών θεμάτων που αφορούν την καθημερινότητά μας και ιδιαίτερα το τρόπο που κυκλοφορούμε, είτε πεζοί, είτε εποχούμενοι… Προχθές, σε δύο περιπτώσεις μέσα σε λίγη ώρα, ενώ οδηγούσα πετάχτηκαν ξαφνικά μπροστά μου από το πεζοδρόμιο δύο μικρά κοριτσάκια, τα οποία όμως συνόδευε η μητέρα τους, η οποία αρκετά μέτρα πιο πίσω μιλούσε στο κινητό της! Λίγο πιο κάτω μια άλλη μητέρα πέρασε με τα δύο παιδιά της το δρόμο διαγωνίως, χωρίς καν να κοιτάξει αριστερά αν έρχεται κάποιο αυτοκίνητο, έτσι όπως ακριβώς πάνε τα πρόβατα στη βοσκή! Λίγο πιο κάτω έδωσα προτεραιότητα σε δύο παλικάρια να περάσουν από το δρόμο, όντας σε διάβαση πεζών, αλλά πήγαιναν με το πάσο τους λες και έκαναν… βόλτα στην παραλία! Άσε δε που την ίδια στιγμή με προσπερνούσαν από τα δεξιά δίκυκλα με ντελιβεράδες και από αριστερά ποδήλατα και πατίνια! Όλο αυτό το σκηνικό μου θύμισε ένα ταξίδι που έκανα πριν από 40 χρόνια περίπου στο Κάιρο, όπου υποσχέθηκα να μην ξαναπατήσω το ποδάρι μου εκεί, ακριβώς γιατί υπήρχε αυτό το αλαλούμ στους δρόμους… Κακοχαρακτήρισα μάλιστα τον Αιγυπτιακό λαό, χαρακτηρίζοντάς τον ως απαίδευτο και κακομαθημένο! Μετά από 40 χρόνια οι Αιγύπτιοι απέκτησαν παιδεία… όχι όμως εμείς!
Όχι να… ζητάνε και τα «ρέστα»
Μέχρις ενός σημείου ήμουν υπέρ της άποψης ότι θα πρέπει να δείχνουμε επιείκεια σε έργα υποδομών που πραγματοποιούνται, σε ότι αφορά την όχληση και την εκτροπή από τις συνήθειές μας της καθημερινότητας, αφού ο σκοπός είναι ιερός. Από τη στιγμή όμως που ο χρόνος ολοκλήρωσης ενός έργου φτάνει στο διπλάσιο και ενδεχομένως το τριπλάσιο από τον αρχικό εκτιμώμενο, τότε το πράγμα αλλάζει… Οι δύο κόμβοι- σίριαλ στη Λ. Στρατού και στη διασταύρωση Αβδήρων, ήταν απαραίτητα έργα και αναμενόμενη κάποια ταλαιπωρία. Όταν όμως φτάνουμε στα τρία χρόνια, με τέσσερις παρατάσεις, για την πρώτη περίπτωση και στους εννιά μήνες με παρατάσεις, για τη δεύτερη, τότε συμφωνώ με την άλλη πλευρά που εκφράζει θυμό και αγανάκτηση! Και το χειρότερο όλων είναι ότι οι φορείς υλοποίησης των έργων δυσανασχετούν, με την αγανάκτηση των πολιτών. Μ’ αυτό το σκεπτικό θα μπορούσε ένα έργο να γίνει και σε είκοσι χρόνια και ο κόσμος απλά να λέει πως όλα γίνονται καλώς καμωμένα! Εν κατακλείδι, για το έργο της Λ. Στρατού, αν δεν ολοκληρωθεί εντός Ιουνίου, δεν θα υπάρχει καμία δικαιολογία. Όσο δε για τον κόμβο Αβδήρων, στη θέση του φορέα υλοποίησης προσωπικά θα ντρεπόμουν να πω το παραμικρό, όχι να ζητάω και τα ρέστα. Εννιά μήνες για ένα «εργάκι» και μας έφταιξαν οι βροχές του τελευταίου εικοσαήμερου; Ουαί!
