Απλά… φυλάμε τα «ρούχα» μας…
Δεν οδεύουμε σε ένα Γ’ παγκόσμιο πόλεμο, όπως μας δηλώνει για ακόμη μια φορά ο εύστοχος στρατηγικός αναλυτής Νίκος Λυγερός, ο οποίος, είναι αλήθεια, ότι κάθε φορά που αναφέρεται στα διεθνή επισυμβαίνοντα σε σχέση και με τη χώρα μας με δηλώσεις του στη «Θ», βγαίνει αληθινός… Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι η χώρα μας δεν εμπλέκεται εμμέσως σε όλον αυτόν τον «ορυμαγδό» που ξεκίνησε στη Μέση Ανατολή. Σαφώς και υπάρχει ενδεχόμενο επιθέσεων σε Νατοϊκές βάσεις (όπως στη Σούδα) και πολύ σωστά αποφάσισε η Ελληνική κυβέρνηση να στείλει την ολοκαίνουργια αποκτηθείσα φρεγάτα «Κίμων», αλλά και πολεμικά αεροσκάφη στην Κύπρο για παν ενδεχόμενο… Για να ξεκαθαρίσουμε λοιπόν, η Ελλάδα δε βρίσκεται αυτή τη στιγμή σε πόλεμο, αλλά συνεισφέρει στην άμυνα της αδερφής μαρτυρικής μεγαλονήσου και φυσικά ως μέλος του ΝΑΤΟ βρίσκεται στην πλευρά των συμμαχικών δυνάμεων… Άσχετα αν αυτό αρέσει ή δεν αρέσει σε μερικούς, οι οποίοι επιμένουν στην… βλακεία που τους δέρνει, βάζοντας τα μικροκομματικά συμφέροντα τους πάνω από τα εθνικά συμφέροντα. Όλοι ευχόμαστε και προσευχόμαστε λοιπόν να σταματήσει γρήγορα ο πόλεμος που ξεκίνησε στη Μέση Ανατολή, γιατί άσχετα αν εμείς βρισκόμαστε εκτός πεδίου (τουλάχιστον ακόμη), εκεί κάτω συνεχίζουν να σκοτώνονται οι συνάνθρωποί μας…
Τι θέλει να πει ο… «ποιητής»;
Η τοποθέτηση του Γιάννη Ζερενίδη στη τελευταία συνεδρίαση του Δημοτικού Συμβουλίου αναφορικά με την παράταση στο έργο της Λ. Στρατού, δημιούργησε εύλογους συνειρμούς… Είναι δυνατόν ένας άνθρωπος που βρισκόταν στο «τιμόνι» των Τεχνικών Υπηρεσιών όταν εκπονήθηκε η αρχική μελέτη, αλλά και τώρα που είναι στέλεχος της σημερινής διοίκησης του Δήμου, να «απορεί» και εμμέσως να εγκαλεί τις καθυστερήσεις που συνέβησαν τόσο στην πρώτη φάση της μελέτης, όσο και στην δεύτερη φάση του έργου; Τι να συνέβη άραγε; Είναι γνωστό ότι επί μερών του στις Τεχνικές Υπηρεσίες του Δήμου, η σχέση του με τους υπηρεσιακούς παράγοντες δεν ήταν η καλύτερη (για να μην πω η χειρότερη), με αποτέλεσμα κάποιες φορές να εξωθηθούν στα άκρα… Αυτό όμως δεν τον αποσυνδέει από τις ευθύνες που είχε ως πολιτικός προϊστάμενος, όπως και τον τότε Δήμαρχο Μανώλη Τσέπελη, στο κομμάτι που αφορούσε την προηγούμενη διοίκηση. Ο Γιάννης Ζερενίδης όμως στην μυστηριώδη τοποθέτησή του έβαλε στο «κάδρο» και τη σημερινή διοίκηση του Δήμου, λέγοντας πως και το έργο είναι απαράδεκτο να καθυστερεί τόσο πολύ στην υλοποίησή του… Τι να υποθέσουμε άραγε για αυτό; Ποιες είναι οι σχέσεις του με το σημερινό Αντιδήμαρχο Τεχνικών Υπηρεσιών Κυριάκο Παπαδόπουλο ή ακόμη και με τον Δήμαρχο Στράτο Κοντό; Κι αν δεν έχουν διαρραχθεί σε κάποιο βαθμό, γιατί να βγαίνει από τα «αριστερά» και να τους «τη λέει» έτσι απροκάλυπτα;
Προβοκάτσιες…
Ο Γ.Γ. Θρησκευμάτων Γ. Καλατζής, το είπε ξεκάθαρα… Πρόκειται προφανώς για προβοκάτσια και όχι για ανοησία κάποιου «ένθερμου», που θέλησε να ζωγραφίσει ένα Χριστιανικό Σταυρό σε κεντρικό τζαμί της Ξάνθης. Το περιστατικό που συνέβη την περασμένη εβδομάδα και έσπευσαν μάλιστα κάποιοι να το καπηλευτούν στο διαδίκτυο με διάφορες επικίνδυνες ανοησίες! Ποιους θα συνέφερε άραγε μία τέτοιου είδους «αναμόχλευση» στην παρούσα περίοδο; Το γεγονός ότι το θέμα αναπαράχθηκε και μάλιστα με υπονοούμενα από κάποια μέσα, αλλά και από κάποιους «ανεγκέφαλους» στο διαδίκτυο ,θα πρέπει να μας αφήσει παγερά αδιάφορους και να μην εμπλακούμε σε αυτή την ιστορία… Απομονώνουμε λοιπόν εκείνα τα στοιχεία που επιθυμούν τη διατήρηση μιας άσχημης κατάστασης στη Θράκη και κρατάμε τα πολλά περισσότερα εκείνα στοιχεία που μας ενώνουν κάτω από την ίδια «ομπρέλα» της ίδιας πατρίδας, η οποία μας έχει ανάγκη όλους, ίσως περισσότερο από κάθε άλλη φορά. Θα περιμένουμε όμως να συλληφθεί ο δράστης, αλλά και ο «ιθύνων» νους ενδεχομένως που βρίσκεται πίσω από αυτήν την ιστορία, για να βγάλουμε πιο ασφαλή συμπεράσματα…
«Ώρα καλή» Μπαχαντήρ…
Η Ξάνθη θρηνεί ακόμη ένα νέο άνθρωπο που «έφυγε» ξαφνικά το βράδυ του περασμένου Σαββάτου, χωρίς να προλάβει να αποχαιρετήσει την οικογένειά του, προδομένος από την καρδιά του… Ο λόγος για τον αγαπητό Μπαχαντήρ Χουσεϊνογλου, συνιδιοκτήτη του ιστορικού ζαχαροπλαστείου της Ξάνθης ΝΕΑ ΕΛΛΑΣ. Τρίτη γενιά ζαχαροπλαστών που επιχειρούσε με επιτυχία μαζί με τα ξαδέρφια του στη γνωστή επιχείρηση. Καταρχήν, το τραγικό γεγονός αφορά στην ξαφνική εκδημία ενός νέου συμπολίτη μας Ξανθιώτη, γέννημα θρέμμα, πατέρα, σύζυγο, γιο και αδερφό επίσης γνωστών συμπολιτών μας, οι οποίοι ακόμη δεν κατάλαβαν πώς έγινε αυτό το κακό. Γνώριζα τον Μπαχαντήρ κυριολεκτικά από τα γεννοφάσκια του, καθώς ο παππούς Τζεμήλ με τον πατέρα μου ήταν αδερφικοί φίλοι, αλλά και εμείς ως δεύτερη γενιά μεγαλώσαμε μαζί παίζοντας μπάλα στις αλάνες με τον πατέρα του τον Χουσείν, τον Αλτάν και όλη την παρέα. Το ίδιο έκαναν και τα παιδιά μας, αποδεικνύοντας, όχι απλά την αρμονική, αλλά την ΑΔΕΛΦΙΚΗ συνύπαρξη χριστιανών και μουσουλμάνων στη Θράκη. Θρηνώ και εγώ λοιπόν, για τον αγαπητό Μπαχαντήρ και εύχομαι να αναπαυθεί η ψυχή του, μεταφέροντας τα ειλικρινή και βαθύτατα συλλυπητήρια στην οικογένειά του…
