Αχ, Σπύρο μου…
Λαμβάνω δελτία τύπου από όλους σχεδόν τους βουλευτές της Περιφέρειας ΑΜΘ, αναφορικά με τις δράσεις και δραστηριότητες, τις παρεμβάσεις (και τα αποτελέσματα των παρεμβάσεων τους) για τις περιοχές που εκπροσωπούν. Πολλοί από αυτούς μάλιστα έχουν καθιερώσει και εβδομαδιαίο δελτίο απολογισμού δράσεων, όπου αναφέρεται αναλυτικά η κάθε κίνησή τους, εντός και εκτός Κοινοβουλίου. Στα εφτά χρόνια κοινοβουλευτικής θητείας του, ο ημέτερος Σπύρος Τσιλιγγίρης εξέδωσε ελάχιστα δελτία τύπου (περισσότερο στην αρχή της πρώτης 4ετίας), αλλά τον τελευταίο καιρό βλέπω ότι «δραστηριοποιείται» σε αυτό το κομμάτι με αναρτήσεις του στο διαδίκτυο… Κάνοντας μία «σύγκριση», βλέπω σε άλλους βουλευτές αναφορές περί παρεμβάσεων στο Κοινοβούλιο, περί κατάθεσης ερωτήσεων, αλλά και –ιδιαίτερα- επίκαιρων ερωτήσεων που συζητιούνται στην Βουλή παρουσία του αρμοδίου υπουργού, περί αποτελεσματικών παρεμβάσεων κλπ. Στις αναρτήσεις του μοναδικού κυβερνητικού βουλευτή της Ξάνθης, διακρίνω παρουσιάσεις σε… γλέντια, σε πανηγύρια, σε φαγοπότια, σε μουσικές βραδιές πολιτιστικών συλλόγων… Αχ Σπύρο μου, θεωρείς ότι με αυτά θα αυξήσεις τη δημοφιλία σου; Θα περίμενα να δω μία ανάρτησή σου (με τα δελτία τύπου φαίνεται ότι δεν το έχεις) για παρεμβάσεις σου στο Κοινοβούλιο, για τα μεγάλα προβλήματα που μαστίζουν την Ξάνθη… Μάλλον, θα περιμένω για πολύ ακόμη καθώς φαίνεται…
Καλά πάει, αλλά…
Στο Δήμο Αβδήρων είναι αλήθεια ότι τα «αγκάθια» που υπήρχαν τα τελευταία χρόνια αρχίζουν σιγά-σιγά και μαλακώνουν! Αναφέρομαι στα λουτρά της Ποταμιάς, στο κάμπινγκ του Μυρωδάτου, αλλά και στα δύο σχολεία, το ΕΕΕΕΚ και το Μουσικό Σχολείο Ξάνθης, που βρίσκεται στη Διομήδεια. Πληροφορούμαι ότι ο Δήμος βρίσκεται κοντά στο να «πάρει» τις εγκαταστάσεις των λουτρών στη Ποταμιά και συγχρόνως έχουν γίνει όλες οι απαραίτητες ενέργειες για να «ξεκαθαρίσει» η ιστορία με το κάμπινγκ. Για τα δύο σχολεία υπάρχουν βέβαια πολλές υποσχέσεις με προοπτική, αλλά ωστόσο θα πρέπει να δούμε πρώτα κάτι να κινείται και όχι απλά να μας παραπέμπουν στο… διηνεκές για την πορεία των μελετών κλπ! Ο Γιώργος Τσιτιρίδης έχει «ζυμωθεί» αρκετά με την αυτοδιοίκηση και είναι γεγονός ότι δεν αφήνει ευκαιρία να πάει χαμένη. Για να δούμε… Θα καταφέρει μέχρι το τέλος της πενταετίας να έχει αποτέλεσμα σε όλα τα παραπάνω ή τουλάχιστον σε κάποιο από αυτά;
Αντί για παιδιά… νυχτερίδες κι αράχνες!
Θα συμφωνήσουμε με τον Κυριάκο Παπαδόπουλο, ο οποίος υποστηρίζει ότι δεν μπορούν να γίνουν μέσα σε τρία χρόνια ότι δεν έγιναν τα προηγούμενα… τριάντα! Ωστόσο θα πρέπει κάποιες από τις εμφανείς εκκρεμότητες να προχωρήσουν… Για παράδειγμα, η εικόνα που παρουσιάζει σήμερα ο χώρος του ιστορικού 1ου Παιδικού Σταθμού της Ξάνθης, που παρέμεινε ερείπιο για… νυχτερίδες και αράχνες (και αρουραίους). Τα χόρτα είχαν ξεπεράσει τα… δύο μέτρα και το κτίριο είναι έτοιμο να γκρεμιστεί από την αχρησία τόσων χρόνων! Και μιλάμε για ένα κτίριο που εκτός από την αισθητική, θα μπορούσε να εξυπηρετήσει σημαντικές ανάγκες των Ξανθιωτών στο κομμάτι αυτό. Και στο φινάλε μιλάμε για ένα κτίριο που είναι σε ένα κομβικό σημείο στην είσοδο της πόλης, σε ένα σταυροδρόμι που ενώνονται… πάνω από δέκα δρόμοι και φάτσα-κάρτα απέναντι από το μεγαλύτερο αθλητικό κέντρο του Δήμου, αλλά και από τις εγκαταστάσεις των κοινωνικών φορέων του Δήμου. Θεωρώ ότι μπαίνει θέμα προτεραιότητας πλέον, για το τι δηλαδή θα μπορούσε να κάνει άμεσα η δημοτική αρχή και να «φανεί» στους Ξανθιώτες και τους επισκέπτες.
Από την αγκαλιά της μάνας στο… «κουρμπέτι»!
Είναι ένα φαινόμενο της εποχής που θεωρώ ότι κάνει μέγιστο κακό στη νεολαία μας και ιδιαίτερα στα κοριτσάκια της προεφηβικής και εφηβικής ηλικίας. Οι λεγόμενες influencers, που είναι σχεδόν όλες ίδιες στην εμφάνιση με πειραγμένα χείλη, στήθη, οπίσθια με τα ίδια τραβηγμένα μάτια και φρύδια και με όλα αυτά τα «αξεσουάρ» που συνθέτουν σήμερα την εικόνα μιας σύγχρονης και επιτυχημένης περσόνας που εκτίθεται δημοσίως! Παρατηρώντας την εμφάνιση αυτών των κοριτσιών, ιδιαίτερα τα καλοκαιρινά βραδινά, αλλά και στην παραλία, προσπαθώ να δω κάτι φυσικό, κάτι παιδικό ή εφηβικό επάνω τους, αλλά δεν τα καταφέρνω! Πρόωρα μεγαλωμένα παιδιά, που θεωρούν μεγάλη επιτυχία να μοιάσουν και να γίνουν κάποια στιγμή σαν τα πρότυπα τους, μια Καρντάσιαν ας πούμε ή μια Τούνη (για τα Ελληνικά-ταπεινά δεδομένα) με συνεχή έκθεση στα socials, με πόζες και ενδυμασίες που δεν παραπέμπουν σε καμία περίπτωση στην παιδικότητα της ηλικίας τους! Δεν ηθικολογώ, αλλά ωστόσο θεωρώ ότι όλο αυτό γίνεται βορά στα «νύχια» των επιτηδείων στην παραπλάνηση -και ενίοτε στην αποπλάνηση- αυτών των παιδιών και σε κάποιες περιπτώσεις με ένα φρικτό τέλος! Ως πατέρας και ιδιαίτερα ως παππούς, ανησυχώ για τα παιδιά μας, ανησυχώ για τα πρότυπα τους, ανησυχώ για το… αφύσικο μεγάλωμά τους από την ηλικία των 10-12 ετών. Τα ξεφτιλισμένα πρότυπα-«σκουπίδια» του συστήματος δυστυχώς έχουν διεισδύσει βαθιά μέσα στα σπιτικά μας και παίρνουν τα παιδιά μέσα από την αγκαλιά της μάνας τους! Και αυτό το λένε πρόοδο…
