Πόσο… «ξεφτίλες» είμαστε τελικά!
Κυριολεκτικά έπεσαν τα «μούτρα» μου όταν άκουσα τον αναπληρωτή πρέσβη της Ιαπωνίας να λέει στα άπταιστα ελληνικά, ότι η χώρα του τιμά απεριόριστα τον Ξανθιώτη ΔΗΜΟΚΡΙΤΟ, τον πατέρα της πυρηνικής φυσικής, το έργο του οποίου διδάσκεται σε όλα τα πανεπιστήμια της Ιαπωνίας. Όλα αυτά στην πρόσφατη εκδήλωση της ΣΕΚΑΠ για τα 50 χρόνια από την ίδρυσή της, στην οποία και παραβρέθηκα ως προσκεκλημένος. Όλα τα πανεπιστήμια και πολλά σχολεία της μακρινότερης ίσως χώρας από την Ελλάδα, διδάσκουν το έργο του μεγάλου Αβδηρίτη φιλόσοφου, τον οποίο η χώρα μας, αλλά και η γενέτειρά του, τον έχουν ξεχασμένο! Εμείς εδώ ακόμη κάνουμε λόγο για μία προτομή ή ένα ανδριάντα στη γενέτειρά του… Όσο για την διδασκαλία της θεωρίας, ούτε λόγος! Εδώ δεν ξέρουν καλά-καλά τα παιδιά μας ποιος ήταν ο Δημόκριτος και που γεννήθηκε! Θα μου πείτε να ήταν ο μοναδικός αρχαίος Έλληνας που δίδαξε σε όλο τον κόσμο, που τον τιμά όλος ο κόσμος, εκτός από την Ελλάδα και την ιδιαίτερη πατρίδα του; Συμπέρασμα: Είμαστε μίζεροι και ξεφτίλες, γι’ αυτό και ποτέ δεν πρόκειται να πάρουμε τη θέση που αρμόζει στη χώρα μας, όχι μόνο σε παγκόσμιο και ευρωπαϊκό επίπεδο, αλλά ούτε καν σε βαλκανικό επίπεδο, όπου και εκεί ακόμη αντί για πρωταγωνιστικό ρόλο, παίζουμε το ρόλο του κομπάρσου!
Τα έλεγα και τότε, αλλά…
Δεν μ’ αρέσει να περιαυτολογώ, αλλά αποδεικνύεται τελικά ότι οι πολιτικές εκτιμήσεις που διαχρονικά διατυπώνω και μέσα από τη στήλη αποδεικνύονται σωστές. Ότι έχω πει δημόσια και στις στήλες μου, με έχει δικαιώσει… Είτε για τον ΣΥΡΙΖΑ και τον Τσίπρα, από το 1915 και στη συνέχεια, είτε για τον ουρανοκατέβατο Κασσελάκη, είτε για το ΠΑΣΟΚ και τον Ανδρουλάκη κλπ… Κι όλες αυτές τις εκτιμήσεις τις έκανα όταν όλοι οι προηγούμενοι θεωρούνταν φαβορί και αυριανοί πρωθυπουργοί της χώρας από την συντριπτική πλειοψηφία των Ελλήνων και όλων των δημοσιολογούντων… Αναφέρομαι στις ημέρες της πρωτοεμφάνισής τους στο πολιτικό προσκήνιο, αλλά και μετέπειτα, όταν όλα τα κεντρικά ΜΜΕ τους «έπαιζαν» καθημερινά και τους αναδεικνύαν ως μέγιστες ηγετικές μορφές! Ιδιαίτερα για τον Ανδρουλάκη του ΠΑΣΟΚ, που από την πρώτη στιγμή που εκλέχτηκε πανηγυρικά πρόεδρος του κόμματος, είχα πει τότε (και πολλές φορές συνέχεια) ότι επρόκειτο για ένα «μουλάρι» στην κούρσα με ισχυρότερα «άλογα», σε ότι αφορά ικανότερες ηγετικές φυσιογνωμίες στο ιστορικό ΠΑΣΟΚ του Ανδρέα Παπανδρέου. Η στασιμότητα στα αρχικά ποσοστά του κόμματος στη μετά-Φώφη Γεννηματά εποχή, θα έπρεπε να σημάνει καμπανάκι στις πρόσφατες εσωκομματικές διαδικασίες, αλλά ωστόσο βλέπετε οι ψηφοφόροι προτίμησαν και πάλι τον αποτυχημένο -κατά την άποψή μου του- Νίκο Ανδρουλάκη. Θεωρώ ότι με Γερουλάνο ή με Διαμαντοπούλου ή ακόμη και με… Λοβέρδο ως επικεφαλής, το ΠΑΣΟΚ θα είχε καλύτερη τύχη και αυτή τη στιγμή ο Μητσοτάκης θα άκουγε την «ανάσα» του. Ας πρόσεχαν λοιπόν…
Το σωστό και το λάθος…
Συμφωνώ και επικροτώ την πρωτοβουλία του Δημάρχου Ξάνθης και του Αντιδημάρχου Πολιτισμού για την συνέντευξη τύπου που πρόκειται να παραχωρήσουν στην Αθήνα για το Ξανθιώτικο Καρναβάλι 2026. Η εξωστρέφεια του θεσμού είναι ένα από τα ζητούμενα και θεωρώ πως με αυτή την κίνηση το καρναβάλι μας θα γίνει ευρύτερα γνωστό και στις νότιες περιοχές της χώρας, αφού μέχρι πρότινος οι συνεντεύξεις δίνονταν στην Θεσσαλονίκη από την οποία προσδοκούσαμε και τους περισσότερους επισκέπτες (και γενικότερα από τη Βόρεια Ελλάδα). Εκείνο όμως που συνεχίζω να επισημαίνω και να επικρίνω είναι η «απόσταση» με τους πρωταγωνιστές του Ξανθιώτικου Καρναβαλιού, τους πολιτιστικούς-καρναβαλικούς συλλόγους, η επικοινωνία με τους οποίους θα έπρεπε να ήταν πιο τακτική από τη Δημοτική Αρχή. Να τους ενημέρωνε δηλαδή προηγουμένως και συγχρόνως να άκουγε τις δικές τους παρατηρήσεις και προτάσεις που θα μπορούσαν να διαμορφώσουν ένα καλύτερο πρόγραμμα, αλλά και λάθη παρελθόντων ετών που θα μπορούσαν να διορθωθούν. Θεωρώ ότι θα έπρεπε να συγκλιθεί περισσότερες φορές η συντονιστική επιτροπή και όχι «ξεπέτα» με 1-2 συνεδριάσεις για να είχαμε να λέγαμε τα ίδια και τα ίδια…
Δεν προλάβαμε…
Η πρώτη μου γνωριμία με τον Θανάση Μουσόπουλο ήταν την περίοδο 1979-1980, όταν έδινα εξετάσεις στο πανεπιστήμιο και ο Θανάσης μας παρέδιδε μαθήματα για την έκθεση στα γνωστά τότε φροντιστήρια «Ηράκλειτος». Η αλήθεια είναι ότι στη συνέχεια είχαμε κάποιες διαφωνίες, εγώ από την πλευρά μου ως ΘΡΑΚΙΚΗ ΣΚΗΝΗ και εκείνος ως ΦΕΞ, τα δύο κυρίαρχα πολιτιστικά σωματεία της εποχής εκείνης, αυτό όμως σε τίποτα δεν επηρέασε τις διαπροσωπικές σχέσεις και την αλληλεκτίμηση που είχαμε ο ένας για τον άλλον. Τελευταία συνύπαρξή μας το ίδιο πάνελ, στα πλαίσια της εκδήλωσης του Συλλόγου Πολιτικών Συνταξιούχων του Δημοσίου για τα «ΒΗΜΑΤΑ ΤΟΥ ΜΕΓΑΛΟΥ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ» και την σπουδαία φωτογραφική έκθεση του Πάρι Γαβριηλίδη στο Δημοτικό Αμφιθέατρο Ξάνθης, όπου εγώ ως συντονιστής εκδήλωσης και εκείνος ως ένας εκ των εισηγητών, είχαμε την ευκαιρία να ανταλλάξουμε και πάλι απόψεις για τα πολιτιστικά δρώμενα της Ξάνθης μας. Μου είχε ζητήσει μάλιστα και τα αποκόμματα των δημοσιεύσεών του που φιλοξένησε η «Θ» και μου πρότεινε μια στενότερη συνεργασία, πράγμα που αφήσαμε να συζητήσουμε σε μια προσεχή συνάντησή μας, αλλά δυστυχώς δεν προλάβαμε… Καλό Παράδεισο δάσκαλε Θανάση Μουσόπουλε. Στην οικογένειά του τα θερμά μου συλλυπητήρια…
