«Άτιμη κοινωνία που άλλους τους ανεβάζεις και άλλους τους κατεβάζεις»! Η γνωστή κινηματογραφική ατάκα της Μήτσης Κωνσταντάρα στην ταινία «Ο στρίγκλος που έγινε αρνάκι», με πρωταγωνιστή τον αδελφό της και κορυφαίο ηθοποιό της εποχής Δημήτρη Κωνσταντάρα!
Η φράση που ταιριάζει «γάντι» με την σημερινή κατάσταση όπως έχει διαμορφωθεί σε ότι αφορά τις οικονομικές επιπτώσεις του κορονοϊού στον ιδιωτικό τομέα…
Υπάρχουν κάποιοι (οι περισσότεροι) που καταστρέφονται, αλλά υπάρχουν και εκείνοι που… ευνοούνται απ’ όλο αυτόν τον ορυμαγδό και κονομάνε όσα δεν κονόμησαν τα τελευταία χρόνια! Στους δεύτερους ανήκουν φυσικά τα σούπερ μάρκετ (ιδιαίτερα οι μεγάλες αλυσίδες), οι φαρμακοβιομηχανίες και οι έμποροι ειδών πρόληψης και προφύλαξης από τον κορονοϊό (αντισηπτικά, μάσκες κλπ).
Υπάρχουν όμως και κάποιοι επαγγελματίες που αν και τους δίνεται η ευκαιρία να κερδίσουν χρήματα απ’ όλη αυτή την κατάσταση (και όχι να κερδοσκοπήσουν) εντούτοις σκεπτόμενοι νηφάλια ανησυχούν περισσότερο παρά ικανοποιούνται με όλο αυτό…
Για παράδειγμα ο κρεοπώλης της γειτονιάς μου στον οποίο απευθύνθηκα για να προμηθευτώ το κρέας του περασμένου Σαββατοκύριακου… Έκπληκτος είδα μία «ουρά» από 15 περίπου άτομα έξω από το κρεοπωλείο, με αποτέλεσμα να ξαναπεράσω και να ξαναπεράσω δύο και τρεις φορές για να μπορέσω να προμηθευτώ την συγκεκριμένη ποσότητα κρέατος που ήθελα.
Φθάνοντας στην σειρά μου, ο υπάλληλος μου είπε πως… τελείωσαν όλα τα αποθέματα από μοσχάρι κι έμειναν λίγα πράγματα μόνο σε χοιρινό!
Όταν ρώτησα τον ιδιοκτήτη του κρεοπωλείου μου απάντησε πως υπάρχει πράγματι μια πρεμούρα (μια σχιζοφρένεια θα έλεγα εγώ) από τον κόσμο που θεωρεί ότι από αύριο δεν θα υπάρχουν ζώα, δεν θα υπάρχουν σφάγεια, δεν θα υπάρχουν αποθέματα κρέατος. Και ενώ όλες οι αρμόδιες αρχές μας ενημερώνουν για το αντίθετο, ο Έλληνας –ως συνήθως άνθρωπος της υπερβολής και του πανικού-, έσπευσε να αδειάσει (και) τα ψυγεία των κρεοπωλείων για να γεμίσει τους καταψύκτες του!
Δηλαδή ακριβώς το αντίθετο απ’ ότι μας συμβουλεύει η επίσημη πολιτεία, να προμηθευόμαστε δηλαδή μόνο τα απαραίτητα καθόσον υπάρχουν διαθέσιμα και αποθέματα όλων των ειδών για τουλάχιστον τρεις μήνες και να μην συνωστιζόμαστε σε καταστήματα και σούπερ μάρκετ ως μέτρο καταπολέμησης του κορονοϊού… Αντίθετα, εμείς και συνωστισθήκαμε και προμηθευτήκαμε τον «αγλέορα» λες και δεν θα υπάρξει αύριο!
Η κατάσταση που έχει διαμορφωθεί στον οικονομικο-κοινωνικό τομέα, εκτός από το βασικό αγαθό της υγείας, έχει και πολλές –απρόβλεπτες διαστάσεις σε άλλους τομείς της καθημερινότητας… Και δεν θα μπορούσε να ήταν διαφορετικά, αφού για πρώτη φορά στην νεότερη ιστορία της χώρας καλούμαστε να υπακούσουμε και μάλιστα βίαια (εννοώντας τις ποινικές συνέπειες με βάση κυβερνητικές αποφάσεις και πράξεις νομοθετικού περιεχομένου που απορρέουν για την μη συμμόρφωση) σε τέτοιου είδους αποφάσεις.
Κανείς μας δεν περίμενε ούτε στα χειρότερα όνειρά του, πως θα βιώσει την κατάσταση που βιώνουμε όλοι και μέχρι ενός σημείου μπορούν να δικαιολογηθούν ορισμένες συμπεριφορές… Όλα αυτά όμως θα πρέπει να έχουν ένα τέλος, καθόσον ξεφύγαμε από τον «φλοιό» του προβλήματος και ζούμε στον «πυρήνα» του πλέον…
Άλλο πράγμα η προμήθεια τροφίμων και ειδών πρώτης ανάγκης για όλη την εβδομάδα και άλλο πράγμα η προμήθεια για την… υπόλοιπη ζωή μας! Οι περισσότερες Ελληνικές οικογένειες θα έχουν να τρώνε… μακαρόνια, ρύζια και φασόλια για τα υπόλοιπα 5-10 χρόνια μ’ αυτήν την πρεμούρα που υπάρχει γύρω από τα μακράς διάρκειας τρόφιμα!
Τέλος θα ήθελα να αναφερθώ σε εκείνους τους συμπατριώτες μας που εκ των πραγμάτων δεν μπορούν να πάνε στις δουλειές τους καθόσον υπάρχει κυβερνητική απόφαση να μη εργαστούν (εκπαιδευτικοί, εργαζόμενοι σε συγκεκριμένες υπηρεσίες και σε εμπορικά κέντρα κλπ) και σε εκείνους που ψάχνουν να βρουν την ευκαιρία για να μη δουλέψουν!
Διακρίνω ένα «ξεσυνέριο» από κάποιους που μπαίνουν στην λογική «γιατί να μην δουλεύουν αυτοί και να δουλεύω εγώ»! Γνωρίζω ότι είναι «σπαστικό» να βλέπεις κάποιους «αραχτούς» στα σπίτια τους με τις οικογένειές τους και να εισπράττουν το μισθό τους βρέξει- χιονίσει και εσύ να είσαι αναγκασμένος να χτυπάς κάρτα καθημερινά εκθέτοντας μάλιστα τον εαυτό σου και στους κινδύνους που ελλοχεύουν για την μετάδοση του κορονοϊού (μέσα μαζικής μεταφοράς, χώροι εργασίας κλπ)! Αλίμονο όμως αν μπούμε σε μια τέτοια λογική όλοι όσοι συνεχίζουμε να δουλεύουμε…
Όλες αυτές οι «ανισότητες» μπορούν ενδεχομένως να μπουν σ’ ένα τραπέζι συζήτησης και ισορροπιών στο τέλος του προβλήματος, όταν θα έχουμε ξεπεράσει αυτήν την άσχημη περίοδο για να καταγραφούν και να ανακουφιστούν έστω με αναδρομική ισχύ, εκείνοι που αδικήθηκαν λόγω φύσης δουλειάς και επαγγέλματος καθόλη αυτή την διάρκεια.
Προς το παρόν, προέχει η σωστή τήρηση των μέτρων πρόληψης και αντιμετώπισης του κορονοϊού και σαφώς η αλληλεγγύη που θα πρέπει να αναπτυχθεί ακόμη περισσότερο μεταξύ μας, αφού πλέον η υγεία και η ζωή του ενός είναι άμεσα συνδεδεμένη με την υγεία και την ζωή του άλλου. Κάτι που πρέπει να το συνειδητοποιήσουμε άπαντες και να το κάνουμε πράξη ζωής.
