Η λιανική αγορά ηλεκτρικής ενέργειας στην Ελλάδα συνεχίζει να βρίσκεται αντιμέτωπη με μια τεράστια οικονομική πρόκληση. Σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία της ετήσιας έκθεσης της Ρυθμιστικής Αρχής Αποβλήτων, Ενέργειας και Υδάτων (ΡΑΑΕΥ), οι ληξιπρόθεσμες οφειλές των καταναλωτών προσεγγίζουν το δυσθεώρητο ύψος των 3 δισεκατομμυρίων ευρώ (συγκεκριμένα διαμορφώθηκαν στα 2,7-2,95 δισ. ευρώ). Παρά τη σχετική υποχώρηση σε σύγκριση με τα ιστορικά υψηλά των 3,4 δισ. ευρώ της περιόδου της ενεργειακής κρίσης, το χρέος αυτό παραμένει μια «βραδυφλεγής βόμβα» στα θεμέλια της αγοράς ενέργειας.
Η Ακτινογραφία των Χρεών: Υφιστάμενοι vs Παλαιοί Πελάτες
Ένα από τα πιο ανησυχητικά στοιχεία της έκθεσης της ΡΑΑΕΥ είναι ο σχεδόν ισομερής επιμερισμός των οφειλών ανάμεσα σε ενεργούς και ανενεργούς καταναλωτές:
-Υφιστάμενοι Πελάτες (περίπου 1,45 δισ. ευρώ): Πρόκειται για χρέη καταναλωτών που παραμένουν στον ίδιο πάροχο. Οι οφειλές αυτές θεωρούνται, θεωρητικά, διαχειρίσιμες, καθώς μπορούν να υπαχθούν σε διακανονισμούς, ρυθμίσεις δόσεων ή να αντιμετωπιστούν με μέτρα αναγκαστικής είσπραξης.
-Παλαιοί Πελάτες (περίπου 1,26 έως 1,53 δισ. ευρώ): Εδώ εντοπίζεται το μεγαλύτερο πρόβλημα, καθώς αφορά καταναλωτές που έχουν αλλάξει πάροχο ή έχουν διακόψει την ηλεκτροδότησή τους, αφήνοντας πίσω τους απλήρωτους λογαριασμούς. Η δυνατότητα ανάκτησης αυτών των χρημάτων από τις εταιρείες είναι εξαιρετικά χαμηλή, αυξάνοντας δραματικά τον πιστωτικό κίνδυνο.
Η Χαμηλή Τάση (νοικοκυριά, μικρές επιχειρήσεις και επαγγελματικοί χώροι) συγκεντρώνει τη μερίδα του λέοντος, αντιπροσωπεύοντας περίπου το 80% (2,1 δισ. ευρώ) του συνολικού όγκου των οφειλών.
Το Φαινόμενο του «Ενεργειακού Τουρισμού» και οι Στρατηγικοί Κακοπληρωτές
Η ρίζα του προβλήματος, ειδικά όσον αφορά τους παλαιούς πελάτες, εντοπίζεται σε μεγάλο βαθμό στον λεγόμενο «ενεργειακό τουρισμό». Η έλλειψη ενός αυστηρού και θεσμοθετημένου πλαισίου απαγόρευσης μετακίνησης χρεωμένων καταναλωτών επιτρέπει σε στρατηγικούς κακοπληρωτές να μετακινούνται από τον έναν προμηθευτή στον άλλο.
Οι καταναλωτές αυτοί εκμεταλλεύονται το δικαίωμα της ελεύθερης επιλογής παρόχου, συσσωρεύοντας χρέη στον προηγούμενο χωρίς καμία επίπτωση. Η δημιουργία ενός «Τειρεσία» για την ενέργεια αποτελεί πάγιο αίτημα της αγοράς, προκειμένου να μπει φραγμός σε αυτή την πρακτική.
Το κόστος αυτής της τεράστιας «μαύρης τρύπας» δεν επιβαρύνει μόνο τους παρόχους ηλεκτρικής ενέργειας, αλλά μετακυλίεται άμεσα στους συνεπείς καταναλωτές.
