Με αφορμή το τραγικό γεγονός με τις δύο 17χρονες μαθήτριες…
Επισημάνσεις και νουθεσίες (και) από τους φροντιστές που καταγράφουν την ψυχολογική κατάσταση των υποψηφίων
Λίγες μέρες πριν την έναρξη των Πανελλαδικών Εξετάσεων, με τους υποψηφίους της Ξάνθης να έχουν ολοκληρώσει την ύλη και τις επαναλήψεις και με τα Φροντιστήρια Μέσης Εκπαίδευσης να προσπαθούν περισσότερο για την διαχείριση του άγχους των μαθητών.
Και επειδή ειδικά με τα τελευταία γεγονότα στην Ηλιούπολη και το τραγικό συμβάν με τις δυο 17χρονες μαθήτριες, αυξάνεται και το άγχος των γονέων των υποψηφίων, η «Θ» κρατάει ανοιχτό το θέμα (μετά τη φιλοξενία του ψυχιάτρου κου Μπουρχάν Μπαράν) καθόσον το θεωρεί εξόχως σημαντικό, αυτή τη φορά με την βοήθεια του ιδιοκτήτη του Φροντιστηρίου «ΠΟΡΕΙΑ» στην Ξάνθη και προέδρου του Δημοτ. Συμβουλίου Ξάνθης, κου Γιάννη Δρεμσίζη.
Ο ίδιος επισημαίνει ότι εδώ και πολλά χρόνια οι εκπαιδευτικοί είναι ευαισθητοποιημένοι απέναντι σε τέτοιες καταστάσεις, ενώ τα περισσότερα παιδιά -και ιδιαίτερα όσα έχουν προσπαθήσει συστηματικά για να επιτύχουν την εισαγωγή τους στην τριτοβάθμια εκπαίδευση- προστρέχουν πρώτα στον δάσκαλο για να εκφράσουν τα άγχη και τις ανησυχίες τους.
Σε αγαστή συνεργασία με τους γονείς, εκείνοι προσπαθούν να «ξεκλειδώσουν» τα παιδιά και να τα «χαλαρώσουν», εξηγώντας τους ότι οι Πανελλαδικές Εξετάσεις δεν είναι «ούτε η αρχή, ούτε το τέλος του κόσμου», όπως αναφέρει χαρακτηριστικά.
ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΟΥΤΕ Η ΑΡΧΗ, ΟΥΤΕ ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ ΟΙ ΕΞΕΤΑΣΕΙΣ – ΠΟΛΥ ΣΗΜΑΝΤΙΚΟ ΝΑ ΧΑΛΑΡΩΣΕΙ ΕΝΑ ΠΑΙΔΙ
Πιο αναλυτικά, ο κος Δρεμσίζης, επισήμανε στη «Θ» τα εξής:
«Όχι τώρα λόγω των γεγονότων, αλλά από παλαιότερα, όλο το εκπαιδευτικό δυναμικό είναι ευαισθητοποιημένο, είτε στο δημόσιο σχολείο το πρωί είτε στο οποιοδήποτε φροντιστήριο το απόγευμα, όταν βλέπουμε τέτοιες καταστάσεις. Πρώτα από όλα τα παιδιά είναι αυτά που έρχονται και μας «ανοίγονται». Και όταν δεν «ανοίγονται», προσπαθούμε εμείς να τους χαλαρώσουμε. Είναι πολύ σημαντικό να χαλαρώσει ένα παιδί, διότι και ο στόχος επιτυγχάνεται καλύτερα και το κυριότερο απο όλα, αξία πάνω από όλα, έχει η ανθρώπινη ζωή. Δεν έγινε και κάτι! Θα δώσουν εξετάσεις. Δεν είναι ούτε η αρχή, ούτε το τέλος του κόσμου! Θεωρώ ότι αν τα παιδιά ήξεραν το υπόλοιπο της ζωής τους και τι έχουν να αντιμετωπίσουν σε προσωπικό και επαγγελματικό επίπεδο, θα χαλάρωναν από μόνα τους. Απλώς επειδή αυτό είναι το ζήτημα, επικεντρώνονται γύρω από αυτό. Όμως ένα «κουμπωμένο» παιδί βέβαια, δεν έχει ως αιτία μόνο ότι πλησιάζουν οι πανελλαδικές. Ένα τέτοιο παιδί, προσπαθούμε και εμείς και το οικογενειακό περιβάλλον (με το οποίο συζητάμε) προσπαθούμε να το «λύσουμε» για καλύτερα αποτελέσματα και καλύτερη πορεία στην ζωή του. Όχι στις εξετάσεις.
Να επισημάνω ότι η συνεργασία με τους γονείς είναι απαραίτητη και πολλές φορές, ακόμη και αν βλέπουμε μια «καλή κατάσταση» ενός παιδιού, τηλεφωνούμε στο σπίτι και ρωτάμε πως πηγαίνουν, ώστε να διερευνήσουμε μήπως βγάζουν κάτι διαφορετικό στο σπίτι και εδώ «παίζουν θέατρο».
Διότι είμαστε δάσκαλοι. Δεν είμαστε ψυχολόγοι και ο,τιδήποτε περισσότερο μαθαίνει ο καθένας μας είναι από την εμπειρία που «χτίζεται» με τα χρόνια. Και πάλι όμως, δεν έχεις το αλάθητο του Πάπα. Και αυτό αφορά σε όλες τις εκφάνσεις της ζωής και περισσότερο στις συμπεριφορές».
ΑΓΧΩΜΕΝΑ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΠΟΥ ΕΧΟΥΝ ΠΡΟΣΠΑΘΗΣΕΙ – ΚΑΝΟΥΜΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗ ΤΟΥ ΑΓΧΟΥΣ ΑΥΤΟ ΤΟ ΔΙΑΣΤΗΜΑ
Ποια είναι όμως η «εικόνα» που παρουσιάζουν τα Ξανθιωτάκια-υποψήφιοι των Πανελλαδικών σε σχέση με όλα αυτά; Όπως αναφέρει ο κος Δρεμσίζης:
«Θεωρώ ότι περισσότερο αγχωμένα – κατά 95% – είναι τα παιδιά που έχουν προσπαθήσει. Έχουν ένα άγχος παραπάνω για να μην πάει χαμένος ο κόπος τους. Και νομίζω ότι αυτά τα παιδιά «ανοίγονται» στους δασκάλους. Είναι όμως μια εξέταση και καθημερινά δίνουμε εξετάσεις στην ζωή μας. Τα παιδιά αυτή τη στιγμή έχουν τελειώσει με τις επαναλήψεις και κοιτούμε περισσότερο το ψυχολογικό κομμάτι αυτή τη στιγμή, παρά ο,τιδήποτε άλλο. Εξάλλου σε επίπεδο πανελλαδικών εξετάσεων, το να διαβάσω τον τελευταίο μήνα, για να μάθω κάτι, είναι αστείο. Περισσότερο αυτή τη στιγμή γίνεται η διαχείριση του άγχους ενός παιδιού και μερικές φορές δεν έχουμε να πούμε τίποτα πάνω στον τομέα της ύλης, αλλά έχουμε να μιλήσουμε, να πούμε άλλα πράγματα, ώστε να χαλαρώσουν τα παιδιά».
ΗΡΕΜΙΑ ΚΑΙ ΨΥΧΡΑΙΜΙΑ – ΓΡΑΦΟΥΜΕ ΟΣΟ ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΚΑΙ… ΚΑΝΟΥΜΕ «ΤΑΜΕΙΟ»
Τέλος, στο μήνυμά του προς όλους τους υποψηφίους της Ξάνθης, ο κος Δρεμσίζης συμβουλεύει να έχουν «ηρεμία» και «ψυχραιμία», σημειώνοντας ότι:
«Πάμε και γράφουμε όσο καλύτερα μπορούμε, βγαίνουν τα αποτελέσματα, κάνουμε «ταμείο» και μετά επαναπροσδιοριζουμε – αν χρειαστεί – τους στόχους μας, αν δεν έχουμε πετύχει αυτό που νομίζουμε ότι είναι καλό. Διότι, σε μια ηλικία 16-17 ετών δεν νομίζω ότι τα παιδιά ξέρουν τι είναι καλό. Και τα παιδιά, αλλά ακόμη και εμείς όταν μας ρωτούν κάτι, βλέπουμε στα επόμενα 2-3 χρόνια. Ποιος «βλέπει» μετά από 12-13 χρόνια που αυτά τα παιδιά θα βγουν στην αγορά εργασίας; Και ας μην ξεχνάμε ότι εναλλακτικές υπάρχουν πολλές».
ΜΑΛΑΜΑΤΕΝΙΑ ΑΛΑΤΖΑ
