Οι τρεις στους οκτώ…
Επειδή έχει ανακατευτεί πολύ η πολιτική «τράπουλα» του νέου κόμματος του Αλέξη Τσίπρα και επειδή υπάρχει «συνωστισμός» για το ψηφοδέλτιο της Ξάνθης, τόσο από μουσουλμάνους, αλλά και από Χριστιανούς, θεωρώ ότι στο ψηφοδέλτιο οριστικά θα συμμετέχουν κάποιοι από τους παρακάτω: Γιαννακίδης, Τσαουσίδης, Καραδέδος, Κουρπαλίδης, Μαρίνος Ψωμάς, Μπ. Μπουρχάν, Τζ. Καπζά και Κουράκ, σε ότι αφορά τις ανδρικές υποψηφιότητες. Θεωρώ ότι οι τρεις από τους συγκεκριμένους οχτώ θα συνθέσουν τελικά το ανδρικό καστ του ψηφοδελτίου. Σε ότι αφορά τον Μπουρχάν Μπαράν, οι πληροφορίες μου λένε ότι το αμέσως επόμενο χρονικό διάστημα θα καταθέσει την παραίτησή του στο Κοινοβούλιο από το βουλευτικό το αξίωμα, έτσι ώστε να πληροί και τις βασικές προϋποθέσεις που θέτει ο Αλέξης Τσίπρας για όσους επιθυμούν να συμπεριληφθούν στα ψηφοδέλτιά του, χωρίς αυτό να σημαίνει και το «εισιτήριο». Την ίδια στιγμή όμως, κάτι ανάλογο δεν προτίθενται να κάνει ο Χουσεΐν Ζεϊμπέκ, ο οποίος αυτομάτως θέτει και τον εαυτό του εκτός υποψηφίων!
Το «άθροισμα» παραμένει το ίδιο…
Σχολιάστηκαν έντονα οι δηλώσεις του Σωκράτη Ξυνίδη στη «Θ» στο φύλλο του περασμένου Σαββάτου, ιδιαίτερα στο θέμα της απαραίτητης συγνώμης που έθεσε, τόσο για τον Ευάγγελο Βενιζέλο, όσο για από τον Τσίπρα, ώστε να επουλώσουν τα «τραύματα» του προοδευτικού χώρου και να αποτελέσει μια ενιαία δύναμη και κυβερνητική επιλογή ενδεχομένως… Είπε και κάτι ακόμη σημαντικό όμως ο Σωκράτης… Το γεγονός δηλαδή ότι αθροιστικά το ποσοστό αυτών των δυνάμεων που ονομάζουμε «προοδευτικές» και που βρίσκεται στα αριστερά της Ν.Δ δεν αυξάνεται, παρά μόνον «προσθαφαιρείται», με την μία ή μιάμιση μονάδα να πηγαινοέρχεται μεταξύ των δύο ΠΑΣΟΚ-ΕΛ.Α.Σ. Και επειδή είναι πολύ πιο δύσκολο να συσπειρωθούν οι αριστερές δυνάμεις από ότι οι κεντροδεξιές, θεωρώ ότι η «πρώτη φορά αριστερά» θα παραμείνει στην «ιστορία» ως πρώτη και… τελευταία και όχι μόνο γιατί απέτυχε ο Τσίπρας με τον ΣΥΡΙΖΑ στην κυβέρνηση, αλλά γιατί όλοι αυτοί οι «προοδευτικοί» κατά τα άλλα, διψάνε πολύ περισσότερο για εξουσία και δεν διανοούνται να θέσουν τον εαυτό τους «υπό» κάποιων άλλων -συντρόφων κατά τα άλλα- σε ένα ενδεχόμενο συνεργασίας…
Απαραίτητες οι κάμερες σε τέτοιες περιπτώσεις
Δεν ήμασταν μπροστά στο περιστατικό και δεν μπορούμε να ξέρουμε τι έγινε επακριβώς… Ο λόγος για το περιστατικό που συνέβη την περασμένη Κυριακή επί της οδού Τσιμισκή, με έναν αστυνομικό και τους τροχονομικούς παραβάτες να οδηγούνται στο αυτόφωρο και στα… κρατητήρια! Η υπόθεση θα διαλευκανθεί στην ποινική δικαιοσύνη, αλλά ωστόσο θα συμφωνήσω απόλυτα με το σκεπτικό των αστυνομικών, όπως αυτό εκφράζεται σήμερα δια του εκπροσώπου τους στο ρεπορτάζ της «Θ», να τοποθετηθούν δηλαδή κάμερες στα περιπολικά, αλλά και στον ατομικό εξοπλισμό του κάθε αστυνομικού, ώστε να υπάρχουν αποδείξεις για το κάθε περιστατικό. Δεν δίνω «συγχωροχάρτι» στο αστυνομικό όργανο, αλλά θεωρώ αδιανόητο κάθε φορά που ένας πολίτης θεωρεί ότι αδικείται από έναν αστυνομικό να μπορεί να τον οδηγεί στην αυτόφωρη διαδικασία και σε ότι αυτή συνεπάγεται… Και σαφώς αυτό προβλέπεται αν ο αστυνομικός για παράδειγμα, φέρθηκε απρεπώς, αν πρόσβαλε τον πολίτη, αν έκανε «κατάχρηση εξουσίας» ή ακόμη-ακόμη, αν τον προπηλάκισε ή τον επιτέθηκε, χειροδικώντας εναντίον του… Επειδή όμως κάτι τέτοιο φαίνεται τουλάχιστον αδιανόητο, κάμερες στα περιπολικά εδώ και τώρα, για να εκλείψουν τέτοιου είδους φαινόμενα, αλλά και -όπως πολύ σωστά επισημάνθηκε- αστυνομικοί «σερίφηδες» με την ευρύτερη έννοια του όρου…
«Ζηλέψαμε» την… Γαλλία και το Βέλγιο;
Αγανακτισμένοι γονείς μου έστειλαν την συνημμένη φωτογραφία, εκφράζοντας την απορία, πώς είναι δυνατόν να επιτρέπονται τέτοιου είδους πανό σε περιφράξεις σχολείων και να μην προκαλείται η αντίδραση της διεύθυνσης του σχολείου και των εκπαιδευτικών του. Το πανό προσκαλεί τους μαθητές να συμμετάσχουν στην αυριανή κινητοποίηση για… «δωρεάν παιδεία», χωρίς όμως να υπογράφεται από κάποιον φορέα. Πώς είναι δυνατόν να γίνονται τα κάγκελα μιας σχολικής αυλής «πίνακας ανακοινώσεων» του οποιοδήποτε φορέα ή του οποιοδήποτε προσώπου που θέλει να χειραγωγήσει τους μαθητές; Και όταν αυτό έρχεται μάλιστα ως «συνέχεια» των γεγονότων που λαμβάνουν χώρα σε Γαλλία, Ιταλία, Βέλγιο και Αλβανία, με καταστροφές, με εμπρησμούς δημόσιας περιουσίας, με συμπλοκές κλπ, τότε το πράγμα γίνεται ακόμη πιο ενδιαφέρον για το τι επιδιώκεται τελικά μέσα από όλα αυτά, ποιος είναι δηλαδή ο αντικειμενικός σκοπός και συγχρόνως πώς «χρησιμοποιείται» η μαθητική κοινότητα για να εξυπηρετηθούν κάποια κομματικο-πολιτικά συμφέροντα… Γιατί πέρα από όλα αυτά, δεν διακρίνω κάτι καινούριο που να δικαιολογεί μια ακόμη κινητοποίηση για την… «δωρεάν παιδεία» και για όλα αυτά τα οποία συνθηματολογικά καταγράφονται σε πανό και σε κάθε είδους παρελκόμενα.
