
Μεγάλο ενδιαφέρον για το Εργαστήρι Ρεμπέτικης Μουσικής της ΦΕΞ
Μας «ξεναγεί» ο Επιμελητής του Εργαστηρίου, Δημ. Διαμαντίδης
Εμφανίστηκε στα τέλη του 19ου αιώνα και απέκτησε τη γνώριμη μορφή του, περίπου μέχρι την τρίτη δεκαετία του 20ού αιώνα. Εξελίχθηκε στα λιμάνια πόλεων όπου ζούσε η εργατική τάξη (τον Πειραιά, τη Θεσσαλονίκη, την Κωνσταντινούπολη και τη Σμύρνη) και στη συνέχεια πέρασε και σε άλλα αστικά κέντρα. Αναπτύχθηκε μετά το 1922 με την άφιξη των Μικρασιατών στην Ελλάδα. Από το 2017 ανήκει στον κατάλογο μνημείων άυλης πολιτιστικής κληρονομιάς της Unesco. Ο λόγος για το ρεμπέτικο τραγούδι, στο οποίο έχει αρχίσει να επιστρέφει ο κόσμος και στην Ξάνθη.
Ολοένα και αυξανόμενο είναι το ενδιαφέρον των Ξανθιωτών να συμμετέχουν στο Εργαστήρι Ρεμπέτικης Μουσικής της ΦΕΞ, όπου οι ρεμπέτες αλλά και οι ρεμπέτισσες (που έσπασαν ένα χρόνιο ταμπού, για μια επαρχιακή πόλη) προβάρουν κάθε Τετάρτη απόγευμα τα τραγούδια τους, ενώ ήδη μετρούν συμμετοχές σε φεστιβάλ και εκδηλώσεις, όπως επισημαίνει μιλώντας στην «Θ» ο Επιμελητής του Εργαστηρίου, κος Δημήτρης Διαμαντίδης.

ΚΑΙ ΓΥΝΑΙΚΕΣ ΣΤΟ ΕΡΓΑΣΤΗΡΙ ΡΕΜΠΕΤΙΚΗΣ ΜΟΥΣΙΚΗΣ – ΕΣΠΑΣΕ ΕΝΑ ΤΑΜΠΟΥ
Αναλυτικότερα, αναφορικά με το Εργαστήρι Ρεμπέτικης Μουσικής, το οποίο λειτουργεί εδώ και τέσσερα χρόνια, υπό την «ομπρέλα» της Φιλοπρόοδης Ένωσης Ξάνθης, ο κος Διαμαντίδης, επισήμανε τα εξής:
«Το Εργαστήρι ιδρύθηκε στις 22/10/2022, υπό την «ομπρέλα» της ΦΕΞ. Την πρώτη χρονιά ξεκινήσαμε με 12 άτομα, πέρσι ήμασταν 23 και φέτος είμαστε 26, μπορεί να είμαστε και 30 άτομα, εκ των οποίων οι 9 είναι γυναίκες. Παίζουμε μπουζούκι, τζουρά, μπαγλαμά, κιθάρα, ενώ έχουμε και φωνές. Συμμετείχαμε δυο φορές στο Φεστιβάλ Ρεμπέτικης Μουσικής Δράμας, το οποίο πραγματοποιείται εδώ και δυο χρόνια, παίξαμε στο Δημοτικό Ραδιόφωνο και αναμένεται να παίξουμε και στην ΕΡΤ Κομοτηνής, με την νέα χρονιά, ενώ κάθε χρόνο, στις αρχές Ιουνίου, κάνουμε και μια συναυλία στο θεατράκι του ΟΤΕ.
Επίσης, φέτος παίξαμε και στις Γιορτές Παλιάς Πόλης, στο πλαίσιο των πολιτιστικών εκδηλώσεων, όπως επίσης έχουμε παίξει και στο Γηροκομείο Ξάνθης.
Σκοπός του εργαστηρίου, δεν είναι ακαδημαϊκός. Ο καθένας έρχεται με την ελάχιστη γνώση του και ενσωματώνεται σταδιακά στην ομάδα. Απευθυνόμαστε μόνον σε ενήλικες και όχι σε ανηλίκους, λόγω και της θεματολογίας του ρεμπέτικου (γιατί περιλαμβάνει θέματα από την αγάπη έως και το περιθώριο) αν και από πλευράς μου δεν έχω πρόβλημα και δεν θεωρώ ότι είναι πρόβλημα για ένα παιδί. Απλώς «προστατεύουμε» τους ανηλίκους.
Οποιοσδήποτε το επιθυμεί, μπορεί να έρθει στο Εργαστήριο μας, οποιαδήποτε στιγμή. Λειτουργούμε στην Καπναποθήκη της ΦΕΞ επί της Πλάτωνος 27, κάθε Τετάρτη από τις 18.00 εως τις 20.00.
Η ιδέα για την δημιουργία του Εργαστηρίου ήταν της φίλης μου, κας Ευγενίας Πανταζόγλου. Το πρότεινε στην ΦΕΞ και ο Πρόεδρος Απόστολος Τσότσος, μαζί με την Αντιπρόεδρο κα Δαμιανή Καραγεωργιάδου, μου έκαναν την πρόταση. Προσωπικά είδα από την αρχή ότι θα πάει καλά, γιατί έχουμε 9 γυναίκες και αυτό κάτι σημαίνει. Στην Αθήνα έχει μια δεκαετία που οι γυναίκες παίζουν μπουζούκι και κιθάρα και ασχολούνται με το ρεμπέτικο, αλλά στην Θράκη και σε άλλες περιοχές είναι δυσεύρετες. Επομένως νομίζω ότι έσπασε ένα ταμπού. Παλαιότερα είχα αναφέρει ότι η γυναικεία παρουσία στο ρεμπέτικο, είναι η ίδια η ιστορία του. Μιλά για τις γυναίκες, ενώ πολλοί συνθέτες βασίστηκαν στις φωνές των γυναικών, που είναι πιο γνωστές σε σχέση με τους άνδρες τραγουδιστές»



ΕΠΙΣΤΡΕΦΕΙ ΣΤΟ ΡΕΜΠΕΤΙΚΟ Ο ΚΟΣΜΟΣ
Στο ερώτημα της «Θ» αναφορικά με το αν ο κόσμος ενδιαφέρεται για το ρεμπέτικο τραγούδι, ο κος Διαμαντίδης υπογραμμίζει ότι:
«Επειδή προσωπικά είμαι επηρεασμένος και από τον Ξαρχάκο και επειδή στο Φεστιβάλ Ρεμπέτικου στην Δράμα, γνωρίσαμε και Καθηγητές του ΠΑΜΑΚ που ασχολούνται με το ρεμπέτικο (και μάλιστα τον Ιανουάριο ο Λευτέρης Τσικουρίδης θα μας κάνει και ένα κλειστό σεμινάριο) μπορώ να πω ότι ο κόσμος γυρνάει στο ρεμπέτικο, γιατί υπάρχει έλλειψη. Επίσης γίνονται διασκευές ρεμπέτικων από νεότερους καλλιτέχνες. Εμείς δεν το βλέπουμε δογματικά το ρεμπέτικο, αλλά σε όλες τις εκφάνσεις του. Για παράδειγμα, θεωρώ ότι ρεμπέτικο είναι και ο δίσκος του Ξαρχάκου, το ’83 και η ταινία που έκαναν με τον Φέρρη.
Επίσης, με αυτό που είδα φέτος στην συναυλία στο θεατράκι, πιστεύω πραγματικά ότι ο κόσμος επιστρέφει στο ρεμπέτικο. Πέρσι στο πρόγραμμά μας, είχαμε την Ευτέρπη, που είναι η μούσα της μουσικής και μια φράση από την διάλεξη που είχε δώσει το ’49 ο Χατζιδάκις για το ρεμπέτικο, ο πρώτος που άνοιξε αυτό το θέμα, γιατί τότε ήταν «απαγορευμένο» με την έννοια ότι δεν το άκουγαν οι αστοί. Σε αυτήν την διάλεξη είχε φωνάξει τον Μάρκο Βαμβακάρη και την Σωτηρία Μπέλλου και είχε πει ότι το ρεμπέτικο είναι το τραγούδι της αλήθειας, γιατί βγαίνει από τα σπλάχνα του λαού. Για αυτό στην συναυλία του 2027, θα κάνουμε αφιέρωμα στον Μάρκο Βαμβακάρη και στην Σωτηρία Μπέλλου. Το ρεμπέτικο ξανασυστήνεται και λόγω της έλλειψης «αληθινών» τραγουδιών. Κατά την γνώμη μου πλέον βγαίνουν περισσότερο τραγούδια διασκέδασης και όχι και ψυχαγωγίας. Και στο ρεμπέτικο υπάρχουν διασκεδαστικά τραγούδια (όπως και σε κάθε μουσική) αλλά και ψυχαγωγικά τραγούδια, τα οποία θα καθίσεις και θα τα ακούσεις. Δεν χρειάζεται να χορέψεις. Επομένως βλέπω ότι υπάρχει ανάγκη. Το ρεμπέτικο είχε κάνει ένα «μπαμ» το ’80, μετά ξαναμαζεύτηκε και τώρα, μέσω των διασκευών, επανέρχεται. Συμπεριλαμβάνεται στην άυλη πολιτιστική κληρονομιά της UNESCO και παίζεται και σε Ολλανδία, Νορβηγία και Κίνα. Υπάρχει κοινό αλλά και ορχήστρες που παίζουν ρεμπέτικα και φέτος θα προσπαθήσω να έρθω σε επικοινωνία μαζί τους, μήπως έρθουν αυτοί ή να πάμε εμείς».
ΤΟ «ΥΦΟΣ» ΤΟ ΠΙΟ ΔΥΣΚΟΛΟ ΣΕ ΕΝΑ ΡΕΜΠΕΤΙΚΟ ΚΟΜΜΑΤΙ, ΑΛΛΑ…
Τι είναι όμως πιο δύσκολο για να παίξει κάποιος ένα ρεμπέτικο κομμάτι;
Όπως απαντά ο ίδιος: «Είναι το ύφος, όπως συμβαίνει σε κάθε είδος. Απλώς – όπως λένε και διάσημοι μουσικολόγοι – το να αντιγράψεις το ύφος, δεν είναι και θεμιτό. Διότι αν η παράδοση δεν εξελιχθεί, μπαίνει στο μουσείο. Επομένως κάνουμε διασκευές, όπως και όλοι οι μεγάλοι που ασχολούνται τώρα με το ρεμπέτικο. Δεν προσπαθούμε να μιμηθούμε και να κάνουμε την φωνή του Μάρκου Βαμβακάρη, γιατί θα είναι αστείο. Προσπαθούμε να μιμηθούμε την φόρμα του τραγουδιού και να είμαστε πιστοί στις νότες και στον στίχο, αλλά υπάρχει και η εξέλιξη».
ΜΑΛΑΜΑΤΕΝΙΑ ΑΛΑΤΖΑ



















