Με μονόλεπτα, δίλεπτα, πεντάλεπτα και trash υλικά…
Μιλά και εξηγεί στην «Θ», ο δημιουργός του Δημ. Αβούρης
Μονόλεπτα, δίλεπτα και πεντάλεπτα «φυτεύονται» για να… ξεφυτρώσει, σε μια εβδομάδα περίπου, ένα ξεχωριστό «λεφτόδεντρο» στην Ξάνθη. Ένα έργο του καλλιτέχνη κου Δημήτρη Αβούρη, ο οποίος μιλά αποκλειστικά στην «Θ» για την ιδέα και την υλοποίησή του, για την ανταπόκριση του κόσμου να προσφέρει (με ή χωρίς αντίτιμο) τα «μπακίρια» (όπως αναφέρονται στην καθομιλουμένη) για να γίνουν άνθη, αλλά και για την διεκδίκηση του Γκίνες, αν επιτευχθεί ο στόχος των 100.000 κερμάτων.
«ΦΥΤΡΩΝΕΙ» ΕΝΑ…ΛΕΦΤΟΔΕΝΤΡΟ ΣΤΗΝ ΞΑΝΘΗ
Αναλυτικότερα, για το έργο του «λεφτόδεντρου» και την ιδέα για να το δημιουργήσει, ο κος Αβούρης, επισημαίνει τα εξής:
«Αυτό το έργο έχει μια ιστορία. Γίνεται στην πολιτεία του Καραγκιόζη στο Ίδρυμα Δημητράκη. Επειδή ο Πρωθυπουργός είπε ότι «δεν υπάρχουν λεφτόδεντρα», ο Καραγκιόζης λέει ότι υπάρχουν. Και ξεκίνησα έναν αγώνα, εδώ και ένα χρόνο, να μαζέψω τα χρήματα αυτά και να βρω πως θα το καλλωπίσω. Αυτή τη στιγμή το έργο έχει ύψος 2,40μ, διότι έχω άλλο χώρο στο Ίδρυμα Δημητράκη, για να το κάνω μεγαλύτερο. Έχω συγκεντρώσει 85.000 κέρματα και χρειάζομαι άλλες 15.000 κέρματα για να μπει στο βιβλίο Γκίνες. Το βάρος του, είναι γύρω στα 300 κιλά (το τελικό βάρος θα είναι περίπου 350-400 κιλά).
Όλο το έργο είναι με λουλούδια, τα οποία παίρνω από σωρούς σκράπ, από φθαρμένα φωτιστικά, από εργοστάσια που διαλύουν. Αυτή είναι η βασική του ιδέα. Δεν υπάρχει κάτι ανάλογο στον κόσμο, ούτε με μικρότερη, ούτε με μεγαλύτερη ποσότητα. Αν ξεπεράσουμε τον αριθμό των 100.000 κερμάτων, θα είναι οπωσδήποτε στο βιβλίο Γκίνες. Κάτι που δίνει αμέσως τεράστιες διαστάσεις, γιατί το μαθαίνει όλη η ανθρωπότητα.
Βεβαίως το έργο μπορεί να μεταφερθεί οπουδήποτε. Για παράδειγμα, αν ένας Δήμος επιθυμούσε να το τοποθετήσει σε δημόσιο χώρο, κλεισμένο με plexiglass, θα μπορούσε να τοποθετηθεί άνετα και θα συνέχισε να συγκεντρώνει χρήματα εσαεί. Υπάρχουν τρόποι. Υπάρχει ενδιαφέρον από Μουσεία, αλλά θα ήθελα έναν δημόσιο χώρο (τουλάχιστον της Ξάνθης). Τα τελευταία τρία χρόνια είμαι εδώ και παλεύω για διάφορα πράγματα. Έφτιαξα και την ποντιακή λύρα στην Λευκόπετρα.
Μαζεύω μονόλεπτα, δίλεπτα και πεντάλεπτα (σ.σ, για τα λουλούδια του δέντρου). Μετράμε τα μονόλεπτα, τα δίλεπτα, τα πεντάλεπτα, σαν μονάδες, σαν αξία και στην συνέχεια σαν βάρος.
Ο κορμός του δένδρου (μέχρι το ύψος του 1μ) είναι γεμάτος με κέρματα. Από εκεί και πέρα, αρχίζουν οι διακλαδώσεις των ανθέων. Πάνω σε κάθε λουλούδι, τοποθετούνται μαγνήτες (τους παίρνω από τα Γιάννενα γιατί μόνον εκεί κατασκευάζονται) και πάνω στον μαγνήτη μπαίνουν περίπου 100 κέρματα. Και φτάνει να έχει και μια κορυφή και πάλι από σκραπ. Εκτός από τα χρήματα (κέρματα), όλο το υπόλοιπο κομμάτι είναι από σκραπ.
Τα χρήματα (μονόλεπτα, δίλεπτα και πεντάλεπτα) τα έχω αγοράζει κατά 75%-80%. Δεν μπορείς να ζητήσεις από τον άλλο, να τα δώσει δωρεάν, εκτός αν προσφέρεται να στα δώσει δωρεάν. Βρίσκω τεράστια ανταπόκριση από τους Ξανθιώτες.
Πλέον αρχίζουν και κάποιες προσφορές, καθώς πήρε δημοσιότητα το θέμα. Αν όμως το έργο ήταν σε δημόσιο χώρο (σε μια πλατεία) σε ένα χρόνο θα έφτανε σίγουρα στα 300.000 κομμάτια και θα ήταν ένα τοπόσημο για μια πόλη.
Ο λόγος της δημιουργίας είναι για να αποδείξω αφενός ότι ο Καραγκιόζης έχει λεφτόδεντρα και ότι η τέχνη δεν έχει όρια και ότι με το πιο ευτελές υλικό και με αυτό που πετάει ο άλλος, μπορεί να γίνει ένα κόσμημα παγκόσμιας εμβέλειας. Τα δίλεπτα και τα μονόλεπτα, δεν τα υπολογίζει κανείς. Στον δρόμο μαζεύω κάθε μέρα τέτοια κέρματα.
Σε μια εβδομάδα περίπου θα στηθεί το έργο και πιστεύω ότι μέσα στα Χριστούγεννα θα έχω φτάσει στα 100.000 κομμάτια. Το κόστος είναι περίπου 2.500-3000€. Φανταστείτε αυτό το έργο να στολίζονταν τα Χριστούγεννα και να ήταν στην κεντρική πλατεία. Όλοι θα έδιναν χρήματα και η φωτογράφησή του θα το έφτανε, παγκοσμίως, παντού».
ΕΧΩ ΠΟΛΛΑ ΟΝΕΙΡΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΞΑΝΘΗ
Σε ο,τι αφορά στην Ξάνθη και στο δικό του καλλιτεχνικό «στίγμα» στην πόλη μας, ο κος Αβούρης, υπογράμμισε ότι:
«Έχω πολλά όνειρα για την Ξάνθη, αλλά αρχίζουν και μου τελειώνουν. Είμαι έτοιμος για ένα τεράστιο Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης. Τα έχω όλα έτοιμα. Παλεύω επίσης εδώ και έξι χρόνια, ώστε να μετατραπεί το Λιμνίο σε ένα διεθνές πάρκο του θεάτρου σκιών, όπως και για να γίνει ένα μνημείο του Χατζιδάκι στην κεντρική πλατεία. Έχω έτοιμο το μνημείο και εδώ και δυο χρόνια με παιδεύουν για να μου δώσουν το «οκ» για την τοποθέτηση, που θέλει ένα – ενάμιση μήνα. Και άλλα πολλά. Η Ξάνθη μπορεί να στηρίξει πολλά πράγματα. Έχει μια ευλογία. Έχει απίστευτα σκραπ, ερηπωμένα χωριά που βρίσκεις ο,τι υλικό θέλεις για τέχνη, δωρεάν και είναι και πολύ εύκολο να το χρησιμοποιήσεις. Και είναι και πρωτοπόρο, διότι έχει ταυτότητα. Για παράδειγμα, τα τούβλα που χρησιμοποιών στην «πολιτεία του καραγκιόζη» γράφουν όλα «Ξάνθη» επάνω. Το μάρμαρο που χρησιμοποιώ, μπορεί να βγει μόνο στην Θάσο. Είναι όλα ντόπια υλικά. Η Ξάνθη έχει απίστευτο πλούτο. Και ένα Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης, θα δέσποζε εδώ και δεν θα έπαιρνε περισσότερο από ένα χρόνο για την κατασκευή του. Μια καπναποθήκη, για παράδειγμα…»
ΜΑΛΑΜΑΤΕΝΙΑ ΑΛΑΤΖΑ
