Ενώ θα μπορούσαν να αποτελέσουν πόλο έλξης και σύνδεσης με την πόλη…
Σ. Μελισσόπουλος: Εμπόδιο η λογική του… «δεν γίνεται» και η δαιδαλώδης γραφειοκρατία
Με δύο πεζογέφυρες «κοσμείται» ο ποταμός Κόσυνθος στη διαδρομή του μέσα από την πόλη της Ξάνθης, εκ των οποίων όμως… και οι δύο τελούν «εν αχρηστεία»! Ο λόγος για την νέα, φωταγωγημένη, γέφυρα στην περιοχή όπου ξεκινά το Μονοπάτι της Ζωής (πίσω από τα γνωστά «παπάκια») αλλά και για την παλαιότερη, κρεμαστή γέφυρα που παραμένει κλειστή εδώ και χρόνια. Το θέμα έθιξε χθες μέσα από τις στήλες του, αλλά και μέσα από τις εκπομπές του ο Τένης Καμαρίδης.
Παρά το γεγονός ότι στην πρώτη περίπτωση, η γέφυρα είναι προσβάσιμη, ο αναξιοποίητος περιβάλλοντας χώρος, μόνο ως «πόλος έλξης» δεν λειτουργεί για να την επισκεφθεί κάποιος, με την ευρύτερη περιοχή πίσω από τα «παπάκια» και το «νησάκι» να απαιτεί ήπιες μεν, αλλά ουσιαστικές αναπτυξιακές παρεμβάσεις.
Από την άλλη μεριά, πρέπει να σημειωθεί το γεγονός ότι η παλιά πεζογέφυρα συνδέει άμεσα την περιοχή του ΑΟΞ με το Θεματικό Πάρκο του Λιμνίου, γεγονός που θα μπορούσε να προσδώσει μεγαλύτερο ενδιαφέρον για την επισκεψημότητα στην ευρύτερη περιοχή και να μην αναγκάζει τους πεζούς να διασχίζουν (με μικρά παιδιά, ποδήλατα κλπ) την αυτοκινητογέφυρα, αν αυτοί έρχονται από την μεριά του Σαμακώβ.
Τι λέει όμως για όλη αυτή την «κατάσταση» ο επικεφαλής της Δημοτικής Παράταξης «ΜΠΡΟΣΤΑ» και εκπρόσωπος του Δήμου Ξάνθης (στην θέση του Γενικού Γραμματέα) στο Δίκτυο Πόλεων με Ποτάμια κος Σάββας Μελισσόπουλος;
ΑΝΑΞΙΟΠΟΙΗΤΟ ΕΝΑ ΣΥΓΚΡΙΤΙΚΟ ΠΛΕΟΝΕΚΤΗΜΑ ΤΗΣ ΞΑΝΘΗΣ…
Πιο αναλυτικά, ο κος Μελισσόπουλος, απαντώντας σε ερώτημα της «Θ» για το συγκεκριμένο θέμα ανέφερε τα εξής:
«Το πιο βασικό ζήτημα που πρέπει να αναδεικνύουμε με κάθε ευκαιρία, είναι ο Κόσυνθος ποταμός. Αυτό το ποτάμι, που ενώ περάνει μέσα στην πόλη, είναι ένα ξεχασμένο ποτάμι και το θυμόμαστε μόνο όταν είναι να περάσουμε από εκεί ή όταν ρίχνουμε τον Σταυρό στα Θεοφάνεια. Μιλάμε για μια κινητήρια δύναμη ανάπτυξης στην Ξάνθη και θέλω να πω με όλη την δύναμη της φωνής μου ότι ο Κόσυνθος για την Ξάνθη, δεν είναι απλώς ένα φυσικό στοιχείο, αλλά ένας ανεκμετάλλευτος αναπτυξιακός άξονας που διασχίζει την πόλη και ενώνει το βουνό με την πεδιάδα. Αν αξιοποιούνταν σωστά, θα μπορούσε να αλλάξει όλο το «μοντέλο» ανάπτυξης της περιοχής. Μιλάμε δηλαδή για ανάπτυξη και τουρισμό και την ίδια στιγμή αφήνουμε αναξιοποίητο, ένα προφανές συγκριτικό μας πλεονέκτημα, τον Κόσυνθο. Και φυσικά, όταν το αφήνουμε αναξιοποίητο, είναι επόμενο να κάνουμε αποσπασματικές κινήσεις και έργα, όπως αυτό της γέφυρας του Σαμακώβ, που δεν ξέρω αν την περπατά κάποιος συμπολίτης ή τουρίστας. Επίσης, όταν το Ποτάμι που διασχίζει τον αστικό ιστό της πόλης, δεν είναι βασικός πυλώνας ανάπτυξης, κάποια σημεία προβληματικά ή σημεία που αντιμετωπίζουν τεχνικά ή προβλήματα συντήρησης, είναι η εύκολη λύση, να τα κλείνουμε, όπως η κρεμαστή πεζογέφυρα στο ύψος του ΑΟΞ. Η οποία γέφυρα είναι κλειστή, για κάποιο τεχνικό λόγο και δεν ξέρουμε και το πως και πότε θα ανοίξει. Κατά την ταπεινή μου γνώμη λοιπόν, ο Κόσυνθος δεν πρέπει να παραμείνει ένα αποσπασματικά διαχειριζόμενο στοιχείο. Χρειάζεται έναν ενιαίο σχεδιασμό, μια σαφή ταυτότητα και μια στρατηγική αξιοποίηση. Φανταστείτε να υπήρχαν στην περιοχή ζώνες αναψυχής, τουριστικοί προορισμοί λόγω και του φυσικού κάλλους, χώροι άθλησης, χώροι πολιτισμού κ.ο.κ, δηλαδή μια οικονομική ανάπτυξη και μια κοινωνική συνοχή, που θα συνέδεε τον ιστό της πόλης με αυτό το κομμάτι, τι θα είχαμε κερδίσει από όλο αυτό!
ΤΟ «BRAND» ΠΟΥ ΛΕΙΠΕΙ ΑΠΟ ΟΛΗ ΤΗ ΠΕΡΙΟΧΗ ΠΕΡΙΞ ΤΟΥ ΚΟΣΥΝΘΟΥ…
Για τις δυνατότητες ανάπτυξης του χώρου γύρω από το ποτάμι, αλλά και για την σύνδεση του χώρου αυτού με τον υπόλοιπο αστικό –και όχι μόνο- ιστό, ο κος Μελισσόπουλος σημείωσε τα εξής:
Εάν ο Κόσυνθος Ποταμός δεν αποκτήσει ένα brand, δεν θα υπάρχει προορισμός, επισκεψιμότητα και λειτουργικότητα. Θα είναι όλα στο «περίπου». Επίσης, εκεί κοντά είναι και το «Μονοπάτι της Ζωής». Θα μπορούσε να υπάρχει και ένα δίκτυο διαδρομών (πεζοπορικές διαδρομές, ήπιες ποδηλατικές διαδρομές) που θα ενώνουν την Παλιά Πόλη με τα μονοπάτια. Το έχω πει άπειρες φορές, το έχω αναπτύξει στο Δημοτικό Συμβούλιο, ξεκίνησε μια συνεργασία με την Δημοτική Αρχή, αλλά το θέμα είναι τι κάνουμε για αυτό το θέμα. Ο Ποταμός εκεί χρειάζεται ήπιες παρεμβάσεις, ώστε να συνδεθεί με τα σχολεία, με την εκπαίδευση, με τον αθλητισμό κλπ. Είναι ένα «παζλ» όλο αυτό. Δεν μπορεί¨ς να αναπτύξεις μια γέφυρα, χωρίς να έχεις περιβάλλοντα χώρο. Δεν μπορείς να έχεις τέτοιο περιβαλλοντικό, πολιτιστικό, ιστορικό, αναπτυξιακό πλούτο στην πόλη σου και εσύ να μην το γνωρίζεις. Υπάρχουν σημεία που δεν τα γνωρίζει καν ο Ξανθιώτης. Δεν τα γνωρίζαμε εμείς οι ίδιοι».
ΕΜΠΟΔΙΟ Η ΛΟΓΙΚΗ ΤΟΥ «ΔΕΝ ΓΙΝΕΤΑΙ» ΚΑΙ Η ΠΟΛΥΔΙΑΣΠΑΣΗ ΑΡΜΟΔΙΟΤΗΤΩΝ
Επιπλέον, ο ίδιος υπογράμμισε μεταξύ άλλων ότι: «Το μεγαλύτερο εμπόδιο δεν είναι να βρεθούν τα χρήματα, αλλά ότι υπάρχει μια λογική του «δεν γίνεται». Και αυτή η λογική, δεν είναι μόνον έλλειψη ενός τοπικού σχεδιασμού, που διαχρονικά υπήρχε στην Ξάνθη (δεν ασχολήθηκε κανείς) αλλά και μια πολυδιάσπαση αρμοδιοτήτων που κρατά δέσμια κάθε σοβαρή προσπάθεια για τα ποτάμια και τα παραποτάμια συστήματα. Επειδή αρχίσαμε να το ψάχνουμε, θα σας πω ότι για να προχωρήσει ένα ολοκληρωμένο σχέδιο, μπλέκονται υπουργεία, αποκεντρωμένες διοικήσεις, περιφέρειες, δασική υπηρεσία, περιβαλλοντικοί φορείς. Μια «αλυσιδωτή» υποχρέωση εγκρίσεων, που συχνά λειτουργεί αποτρεπτικά. Καθυστερούν τα έργα για χρόνια και πολλές φορές παραπέμπονται και στις καλένδες. Βέβαια, αυτή η γραφειοκρατία υπάρχει παντού, όμως αυτό δεν πρέπει να είναι για την Ξάνθη μας, ένα άλλοθι αδράνειας. Εδώ χρειάζεται πολιτική βούληση για να ξεπεράσουμε τις όποιες διοικητικές αγκυλώσεις».
ΤΟΤΕ ΘΑ ΕΞΥΠΗΡΕΤΟΥΣΕ Η ΓΕΦΥΡΑ ΤΟΥ ΣΑΜΑΚΩΒ – ΠΑΝΤΑ… ΚΛΕΙΣΤΗ Η ΚΡΕΜΑΣΤΗ ΓΕΦΥΡΑ
Ο κος Μελισσόπουλος επισήμανε και το γεγονός ότι όλοι οι συμπολίτες μας, που επιθυμούν να περάσουν στην μεριά του Σαμακώβ, διασχίζουν την αυτοκινητογέφυρα, που σε ορισμένες περιπτώσεις μπορεί να εγκυμονεί και κινδύνους: «εγώ που περπατώ στην γέφυρα που περνούν τα αυτοκίνητα, για να μην κινδυνεύσω πρέπει να κάνω έναν κύκλο 500 μ. Κανείς δεν θα το κάνει. Άρα, εκείνη γέφυρα (σ.σ. του Σαμακώβ) θα εξυπηρετούσε εάν υπήρχαν προσβασιμότητα, τουριστική ανάπτυξη και περιπατητικές διαδρομές προς το Μονοπάτι της Ζωής και αν είχε μια πραγματική χρηστικότητα. Ουσιαστικά είναι σαν να κατασκευάζαμε έναν αγωγό ύδατος ενώ δεν είχαμε νερό. Για την κρεμαστή γέφυρα δε, αν ρωτήσεις 100 Ξανθιώτες αν την γνωρίζουν ή αν έχουν πλησιάσει να δουν που πηγαίνει, δεν ξέρει κανείς να σου πει. Είναι πάντα κλειστή, σαν ένα εγκαταλελειμμένο σημείο της πόλης για το οποίο ντρεπόμαστε ότι υπάρχει και – με βάση το δαιδαλώδες γραφειοκρατικό σύστημα που υπάρχει – δεν ξέρω πραγματικά και ποιανού αρμοδιότητα είναι η αποκατάσταση της λειτουργίας της. Δεν είμαι βέβαιος. Αλλά όλα χρειάζονται μια σημαντική και ολοκληρωμένη δουλειά, που πρέπει να γίνει τεχνοκρατικά, με μελέτες, με χρήματα και κάποια στιγμή πρέπει να ξεκινήσουν όλα και να δούμε που βρισκόμαστε. Χρειάζεται πολιτική βούληση. Είμαστε ακόμη στο σημείο «μηδέν» ή στα πρώτα αναγνωριστικά δειλά βήματα και υπάρχει δρόμος ακόμη. Και επειδή ορθώς γίνονται κάποια πράγματα για την προστασία του περιβάλλοντος, όσο περνά ο καιρός, τόσο τα πράγματα γίνονται πιο δύσκολα και γραφειοκρατικά και δυσκολεύουν πολύ και οι αδειοδοτήσεις…».
«Θ»
