Επαγγέλματα που «σβήνουν» στον χρόνο
Υπάρχει όμως ενδιαφέρον για την ραπτική από Ξανθιώτισσες
Σε παλιές εποχές, αλλά για να καλύψουν διαφορετικές ανάγκες σήμερα, επιστρέφουν οι Ξανθιώτισσες άνω των 30 ετών, αναζητώντας μοδίστρες, προκειμένου να ράψουν από την αρχή ένα φόρεμα της αρεσκείας τους, που θα αποτελεί μοναδικό αλλά και ποιοτικό κομμάτι, αντί να αναζητήσουν ένα έτοιμο ένδυμα, που ενδεχομένως να το βρουν οπουδήποτε και στην ίδια τιμή.
Οι εναπομείνασες ενδυματοποιοί (αν και πολλές κυρίες αναλαμβάνουν την επιδιόρθωση ρούχων, που είναι κάτι διαφορετικό) πιάνουν βελόνες, κλωστές, ψαλίδια, μεζούρες, κιμωλίες και πατρόν, για να δημιουργήσου κάτι μοναδικό, χειροποίητο και ποιοτικά καλύτερο και να ευχαριστήσουν την κάθε μια γυναίκα που θέλει να «ραφτεί» σύμφωνα με τις αναλογίες της και τις προτιμήσεις της.
Πόσες όμως είναι σήμερα οι μοδίστρες – όπως τις γνωρίζαμε παλιά – στην Ξάνθη; Ασχολούνται γενικά οι Ξανθιώτισσες με το ράψιμο; Έχουν απομείνει ράφτες; Την άποψή της για όλα τα παραπάνω, εκφράζει μέσα από τη «Θ» η πρώην ενδυματοποιός κα Δήμητρα Φάκα.
ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΣΤΗΝ ΡΑΠΤΙΚΗ, ΓΙΑ ΤΙΣ ΞΑΝΘΙΩΤΙΣΣΕΣ – ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΠΛΕΟΝ ΡΑΦΤΗΣ ΣΤΗΝ ΞΑΝΘΗ
Αναλυτικότερα, αναφερόμενη στο «τότε» και στο σήμερα, η κα Φάκα, επισήμανε τα εξής:
«Παλιά υπήρχαν οι μοδίστρες που έφτιαχναν ένα ρούχο, από την αρχή ως το τέλος. Κάποια στιγμή σταμάτησε αυτό, αλλά σήμερα ο κόσμος άρχισε ξανά να επιστρέφει και ψάχνει ενδυματοποιούς. Και αυτό γιατί δεν βρίσκουν αυτό που θέλουν στα μέτρα τους. Η μόδα πλέον έχει παγκοσμιοποιηθεί και έτσι άρχισε αυτή η στροφή. Έχουμε κάποιες μοδίστρες, πολύ λιγότερες από αυτές που είχαμε παλιά ενώ πολύς κόσμος ξεκίνησε να μαθαίνει την ραπτική πλέον. Γίνονται μαθήματα στο Ίδρυμα Θρακικής Τέχνης και Παράδοσης, στο Λύκειο των Ελληνίδων, στην Φιλοπρόοδη Ένωση Ξάνθης κλπ και όσο περνούν τα χρόνια, δημιουργούνται και περισσότερα τμήματα.
Υπάρχει μια στροφή, διότι στα έτοιμα ενδύματα πλέον, ο,τι υπάρχει στην Ξάνθη, υπάρχει σε όλη την Ελλάδα. Έτσι άρχισαν να «ράβονται» ξανά οι Ξανθιώτισσες, αναζητώντας κάτι το μοναδικό. Και το να ράψουν κάτι μοναδικό σε έναν οίκο, είναι πολύ ακριβό. Για αυτό ξεκίνησαν να αναζητούν πάλι ενδυματοποιούς. Επίσης, αν και δεν έχουν μείνει πολλές, έχουμε γυναίκες που επιδιορθώνουν ρούχα, αλλά είναι άλλο η επιδιόρθωση και άλλο η ραπτική. Δεν έχουν μείνει πάνω από πέντε άτομα σήμερα, που κάνουν αυτή τη δουλειά. Για επιδιόρθωση βρίσκουμε περισσότερες, είτε σε κατάστημα είτε σε σπίτι είτε σε κάποια γειτονιά.
Ράφτες, δεν έχουμε πλέον στην Ξάνθη. Επίσης, έχουμε μόνο δυο καταστήματα με υφάσματα σήμερα.
Η στροφή αυτή δεν αφορά στα νεαρά κορίτσια, μέχρι 30 ετών, αλλά σε γυναίκες από 30 ετών και πάνω. Τα νεαρότερα κορίτσια δεν σκέφτονται ακόμη με αυτόν τον τρόπο. Όσον αφορά στους άνδρες, αυτοί δεν επιλέγουν να ραφτούν. Ενδιαφέρονται μόνο για επιδιόρθωση ή για μεταποίηση, αν θέλουν κάτι ιδιαίτερο. Είναι γυναικεία υπόθεση η ραπτική.
ΒΓΑΙΝΕΙ ΤΟ ΙΔΙΟ ΜΕ ΤΗΝ ΑΓΟΡΑ ΕΝΟΣ ΚΑΛΟΥ ΡΟΥΧΟΥ ΚΑΙ ΕΙΝΑΙ ΜΟΝΑΔΙΚΟ ΚΑΙ ΠΟΙΟΤΙΚΩΣ ΚΑΛΥΤΕΡΟ
Τι συμβαίνει όμως με τα κόστη, για ένα μοναδικό κομμάτι, κομμένο και ραμμένο στις αναλογίες μιας γυναίκας; Όπως υπογραμμίζει η κα Φάκα:
«Σίγουρα δεν είναι φθηνότερο, αλλά βγαίνει το ίδιο από το να πάει μια γυναίκα να πάρει ένα καλό ρούχο. Αν είναι να δώσει 300€ για ένα φόρεμα, με τα ίδια χρήματα θα το ράψει και θα είναι και μοναδικό, αφού είναι χειροποίητο. Το ραμμένο θα είναι και στα μέτρα σου και ποιοτικώς καλύτερο».
ΜΑΛΑΜΑΤΕΝΙΑ ΑΛΑΤΖΑ
