Θαν. Ξυνίδης: «Απάνθρωπη η πόλη – Θέλει στρατηγική, κουράγιο και… άγνοια πολιτικού κόστους»
Κάποτε το ονόμαζαν «κινητικότητα» ή «προσβασιμότητα», στη συνέχεια το ανέφεραν ως Βιώσιμη Αστική Κινητικότητα, ωστόσο αυτό δεν έχει καμία σημασία, αφού διαχρονικά το αποτέλεσμα για πεζούς, ΑμεΑ, ποδηλάτες κλπ στην Ξάνθη, δεν έχει αλλάξει. Η πόλη παραμένει «απάνθρωπη», οι πεζοί καρδιοχτυπούν μην τυχόν και βρεθούν κάτω από… ρόδες αυτοκινήτων, οι ποδηλάτες αδυνατούν να μετακινηθούν με το αγαπημένο τους μέσο, ενώ οι νέες μαμάδες με τα μωρά στα καρότσια τους, περνούν μετ’ εμποδίων από τα πεζοδρόμια. Για τα δε Άτομα με Αναπηρία, οι ράμπες είναι συνήθως «κατειλημμένες», ενώ η διέλευση διαβάσεων για τυφλούς και αμβλύωπες, συνεχίζει να αποτελεί ένα επικίνδυνο «σπορ».
Αμέτρητες συζητήσεις και διαβουλεύσεις περί κινητικότητας, αλλά ποτέ δεν είδαμε κάτι στην πράξη…
Την άποψή του για όλα τα παραπάνω, εκφράζει μέσα από την «Θ», ο επί σειρά ετών πρώην Δημοτικός Σύμβουλος και πρώην επικεφαλής παράταξης της μείζονος αντιπολίτευσης στον Δήμο Ξάνθης, κος Θανάσης Ξυνίδης.
Ο ίδιος, επαναφέρει μεταξύ άλλων την πρότασή του για το «ξήλωμα» του σιδηρόδρομου που περνά μέσα από την Ξάνθη, ώστε εκεί να δημιουργηθεί μια περιφερειακή περιπατητική και ποδηλατική διαδρομή που θα φτάνει ως τα Κιμμέρια, ενώ παράλληλα εκφράζει την πεποίθηση ότι φταίνε οι δημοτικοί ταγοί που δεν τόλμησαν ποτέ να «σπάσουν αυγά», σημειώνοντας μεταξύ άλλων ότι για να μπορέσει να υπάρξει αλλαγή της κατάστασης, χρειάζεται στρατηγική, κουράγιο και… άγνοια πολιτικού κόστους.
«ΑΠΑΝΘΡΩΠΗ» ΠΟΛΗ Η ΞΑΝΘΗ – ΝΑ ΦΥΓΕΙ Ο ΣΙΔΗΡΟΔΡΟΜΟΣ…
Πιο αναλυτικά, ο κος Ξυνίδης, απαντώντας στις ερωτήσεις και τις επισημάνσεις της «Θ» για το συγκεκριμένο θέμα, ανέφερε τα εξής:
«Έχετε δίκιο σε όλες τις εκτιμήσεις που κάνετε. Η πόλη μας είναι απάνθρωπη αλλά είναι και βολική πόλη. Εννοώ ότι η Ξάνθη δεν είναι πολύ μεγάλη. Από το μακρινότερο σημείο της ως το κέντρο, μπορείς να είσαι με τα πόδια σε 15’ και με ποδήλατο σε 2΄. Δεν έχει ιδιαίτερα κουραστικές ανηφόρες (αν και έχει και σε παλιά πόλη και προς τα στρατόπεδα, αλλά δεν είναι απαγορευτικές ούτε για ποδήλατο, ούτε για περπάτημα) όπως η Καβάλα. Άρα, με μικρές παρεμβάσεις, όλα αυτά τα χρόνια, η πόλη θα μπορούσε να αποκτήσει μια βολική κινητικότητα. Εκείνο το οποίο εγώ έχω να πω είναι ότι χαίρομαι που ο Δήμαρχος είναι ένας καλός πατέρας και έχει μαζί του τα παιδιά του. Θα του πω λοιπόν να πάρει μια νέα μητέρα με το μωρό στο καρότσι και να προσπαθήσει να κατέβει στην πλατεία από τα Στρατόπεδα της Ξάνθης (από τα πεζοδρόμια). Θα μαρτυρήσει την στιγμή που ξεκίνησε. Δεν υπάρχουν πεζοδρόμια, δεν υπάρχουν διαβάσεις, δεν υπάρχει ασφάλεια. Επίσης, κάνουμε κόμβους, αλλά κόμβος χωρίς φιλοσοφία απόλυτου σεβασμού (εφόσον δεν υπάρχουν πια φανάρια) στον πεζό που είναι στην διάβαση, δεν θα λειτουργήσει ποτέ. Θα πρέπει να υπάρχουν διαβάσεις παντού και ταυτόχρονα να καταλάβουν οι Ξανθιώτες ότι όταν δεν υπάρχει φανάρι πρέπει να δίνουν προτεραιότητα στον πεζό και όχι μόνο στις νέες μαμάδες, αλλά σε όλους. Αυτό, όσο περνούν τα χρόνια μου, τόσο πιο πολύ αναγκαίο το βλέπω. Ένα ακόμη θέμα που υπάρχει είναι ότι πράγματι η πόλη οικοδομήθηκε άναρχα, υπάρχουν πολύ στενοί δρόμοι, δεν υπάρχουν φαρδιά πεζοδρόμια και δύσκολα μπορεί να δημιουργηθεί ένας ποδηλατόδρομος που θα έρχεται από την είσοδο της πόλης στην κεντρική πλατεία (από την 28ης Οκτωβρίου ή την Μ. Καραολή). Και αυτό γίνεται επειδή είναι στενοί και δεν υπήρξε και ποτέ πρόβλεψη για να υπάρχουν συγκεκριμένοι χώροι στάθμευσης των αυτοκινήτων. Τα οχήματα καταλαμβάνουν τους δρόμους και άρα δεν μπορεί να κατασκευαστεί ένας ποδηλατόδρομος για να κινείται κάποιος με ασφάλεια. Με βάση τα παραπάνω δεδομένα, είπα κάτι και το επαναφέρω με την ευκαιρία αυτή. Επειδή η Ξάνθη είναι μια πόλη δύσκολη, θέλει πολλή δουλειά, μεγάλη αναμόχλευση και πολλά χρήματα, θα πρέπει όχι απλά να δοθεί σε πρώτη φάση προτεραιότητα στην κυκλοφορία των ανθρώπων για να πάνε στο κέντρο, αλλά να δούμε πρώτα τους τομείς αναψυχής. Θα πρέπει δηλαδή τώρα που δεν κινούνται τρένα, τώρα που μελετάται και υλοποιείται ο κάθετος άξονας του τρένου από την Βουλγαρία στην Αλεξανδρούπολη, τώρα που συζητιέται (έστω και αν γίνει σε δέκα – είκοσι χρόνια) η σιδηροδρομική γραμμή (κάποτε διπλή και ηλεκτρική), θα πρέπει να φύγει η σιδηροδρομική γραμμή της Ξάνθης μέσα από την πόλη (να βγει έξω) και σε όλο αυτό τον χώρο, όπως γίνεται σε όλες τις ευρωπαϊκές χώρες όπου καταργούνται οι γραμμές μέσα στις πόλεις να υπάρχει μια τεράστια διαδρομή (από τον σιδηροδρομικό σταθμό μέχρι τα Κιμμέρια) που θα γίνει ένα άλσος περιπάτου και ένα άλσος ποδηλάτου, για να μπορούν οι άνθρωποι να κινούνται εκεί. Με την ίδια λογική των περιφερειακών διαδρομών, όταν μια πόλη έχει κίνηση, δεν μπαίνουμε μέσα με το αυτοκίνητό μας, αλλά παίρνουμε τον περιφερειακό. Έτσι και ο ποδηλάτης, όταν δεν μπορεί να βρει κάθετους άξονες για να μπει μέσα στο κέντρο, θα παίρνει έναν καλό περιφερειακό δρόμο (όπου έχουμε υποδομή) και θα κόβει μέσα από αυτόν για να πάει εκεί που θέλει. Η πόλη θέλει πολλά λεφτά, αλλά πρέπει να γίνει ανθρώπινη. Είναι μια πόλη που γερνά (όπως όλη η Ελλάδα) και άρα οι απαιτήσεις αφορούν και στους μεγαλύτερους σε ηλικία ανθρώπους. Είναι μια κατάσταση που πρέπει να δούμε».
ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ ΠΟΥ ΔΕΝ ΘΑ ΑΝΑΤΡΕΠΕΤΑΙ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΕΠΟΜΕΝΟΥΣ…
Επίσης, ο ίδιος τόνισε το γεγονός της αποτελεσματικής παρέμβασης που απαιτείται, εξηγώντας ότι:
«Δεν χρειάζεται να πάμε σε λύσεις – πασαλείμματα για να δείξουμε ότι κάναμε κάτι τώρα. Πρέπει κάποτε, σε όλα αυτά τα θέματα, να υπάρξει και μια στρατηγική που δεν θα ανατρέπεται είτε είναι Δήμαρχος ο κος Ξυνίδης είτε ο κος Κοντός είτε οποιοσδήποτε. Να μπει ένας σχεδιασμός. Διότι εγώ βλέπω ότι εκεί που κάναμε τότε τις μελέτες για τις κυκλοφοριακές ρυθμίσεις μέσα στην πόλη και την κινητικότητα, να μην εφαρμόζονται και όταν γίνονται αποσπασματικές κινήσεις, να δημιουργούνται προβλήματα τεράστια. Π.χ. θα είδατε ότι όλο αυτό τον καιρό που ανοίγει και κλείνει η Λ. Στρατού, έχει «μποτιλιάρει» όλη την πόλη. Ακόμη και σε άσχετες περιοχές. Θα πρέπει κάποτε να σκεφτούν ότι οι άνθρωποι που είναι στον Δήμο και διοικούν ότι θα πρέπει να δουν προοπτικά τι μπορούν να προσφέρουν έστω και αν ο σχεδιασμός αυτός ολοκληρωθεί σε δέκα – είκοσι χρόνια από κάποιον άλλο και να μην αναιρεί ο ένας τον άλλον.
Να αναφέρω ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα. Εγώ μένω στην Παλιά Χρύσα και κατεβαίνω από τα Στρατόπεδα. Πάντα στα πεζοδρόμια κινούνταν μαθητές απροστάτευτοι. Κάναμε δέκα φορές μια προσπάθεια να μπουν προστατευτικά και μπήκαν αυτές οι μπάρες. Μπορεί να μην είναι αισθητικά σωστές, αλλά τουλάχιστον βλέπω ότι υπάρχει μια μπάρα ώστε αν ένα αμάξι φύγει, δεν κινδυνεύουν άμεσα οι μαθητές. Δεν είναι δηλαδή μόνο το «να κάνουμε», είναι και τι προστασία και ασφάλεια προσφέρουμε».
ΔΕΝ ΗΘΕΛΑΝ ΟΙ ΔΗΜΟΤΙΚΟΙ ΤΑΓΟΙ ΝΑ «ΣΠΑΣΟΥΝ ΑΥΓΑ»…
Τέλος, στο ερώτημα της «Θ» αναφορικά με το τι έφταιξε τελικά και από τότε μέχρι σήμερα, δεν έχει γίνει τίποτα στο σκέλος της κινητικότητας και της προσβασιμότητας πεζών, ποδηλατών, ΑμεΑ κλπ στην πόλη, ο κος Ξυνίδης απαντά ως εξής:
«Φταίει ότι όλοι οι παλιοί δημοτικοί ταγοί (ελπίζω ο καινούριος δήμαρχος να μην είναι έτσι, αλλά αυτό θα το αποδείξει στο τέλος της θητείας του) κοιτάνε πως θα επανεκλεγούν και δεν θέλουν να «σπάσουν αυγά». Σας θυμίζω τι είχαμε ακούσει στο Δημοτικό Συμβούλιο από τους επαγγελματίες, όταν ήταν να γίνει πεζόδρομος η οδός Δαγκλή. Λοιπόν; Καταστράφηκαν οι επαγγελματίες; Εγώ θα έλεγα ότι αναβαθμίστηκαν. Αν κάποιος δεν το προχωρούσε τότε και έλεγε «γιατί να τα ακούω εγώ;» θα είχε μείνει έτσι. Όταν έχεις όμως πεζόδρομο, έχεις και ποδηλατόδρομο. Δεν χρειάζεται όλοι να έχουμε τα αμάξια μας μπροστά στο μαγαζί μας. Και πρέπει όλοι να καταλάβουν ότι αν το κέντρο της Ξάνθης δεν γίνει ένα φιλόξενο, σύγχρονο, εμπορικό κέντρο (όπου ο άλλος θα μπορεί να έχει περιφερειακό ή υπόγειο παρκινγκ, να παίρνει την οικογένειά του, να κάνει βόλτες, να ακούει μουσική, να είναι όμορφο το περιβάλλον, να είναι όμορφα τα παρκάκια και να ψωνίζει από τα μαγαζιά) τα γύρω εμπορικά κέντρα θα παίρνουν όλο τον κόσμο και το κέντρο θα «πεινάει». Θέλει κουράγιο και άγνοια πολιτικού κόστους».
«Θ»
